Kimimiz unutmak oyununu daha iyi oynuyor o kadar...

Değiliz,

Hiç birimiz değiliz,

Ne Leyla,

Ne de Mecnun değiliz,

Ama var bir özelliğimiz,

Anadolu'nun deli dolu özünde olan yüreğine sahibiz,

Unuttuk deriz,

Ama aslında hiçbirimiz unutamayız,

Vardır her birimizin ayrı ayrı geride bıraktıkları,

Unuttuk saydıkları,

Yok sayarız,

Ama aslında hep ne varsa beraberimizde taşırız,

Ne de olsa Anadolu'nun garip deli dolu yüreğine sahip insanlarıyız,

Doğuştan gelir yüreklerimizdeki; aşk,

Sonradan kazanmadığımızdan belki de unutmak duygusu yoktur bizde,

Ama yüreklerimizdeki zenginlik o kadar geniştir ki unutmuş gibi de yaşamayı beceririz işte,

Hepimiz birbirimizin farkındayızdır aslında,

Unutmuş gibi yaptığımızın bilincindeyizdir ama belli etmeyiz hiçbirimiz birbirimize,

Bir diğerinin unutamamışlığını vurmayız yüzüne,

Vuramayız,

Ama farkındayızdır işte kendimizin unutamadıkları olduğu gibi diğerininde olduğunun,

Baş başa kaldığımızda kendimizle ne varsa unutamadığımız bize dair toplarız etrafımıza,

Başlarız kendimizle sohbet eder gibi sohbet etmeye,

Ne zaman bir başkası gelse alanın içine topladıklarımızdan bir bir uzaklaşır sonra usulca hiçbir şey olmamış gibi davranmaya başlarız,

Çoğu zaman en büyük özelliğidir deriz insanın; unutmak,

Ama aslında unutmak değil unutur gibi yapmaktır özelliğimiz,

Sığınırız işte unutmak kelimesinin derinliğine hepsi o kadar,

Yoksa mümkün mü yaşamak soluk almak...

Gece çöktüğünde, karanlığa teslim olduğumuzda başlarız unutamadıklarımızla buluşmaya,

Yok öyle toprağa teslim ettiklerimizi, geride bıraktıklarımızı unuttum diyerek kurtulmak yok,

Farkındayız işte hepimiz birbirimizin,

Farkındayız unutamadıklarımızın,

Ama işte hep birlikte oynuyoruz unutma oyununu bu yüzden hiçbirimiz bir diğerine belli etmiyoruz hepsi bu,

Fazlası yok,

Değiliz,

Hiçbirimiz unutma özelliğine sahip değiliz,

Kimimiz bu oyunu daha iyi oynuyor,

Kimimiz ise eline yüzüne bulaştırıp beceremiyor...

Zekeria hep şükür ile...

Zekeria,

Halepli göğsünde, karnında 4 kurşun yarası olan mavi gözlü 7 aylık bir bebeğin yani devin babası,

Mezopotamya'nın derinliklerinde, tarihin, eskinin içinde yolculuk yaparken bir avluda karşılaştık,

Bu Suriyeliler neden bu kadar geliyorlar sorusunu anlamaya çalışırken cevabı bir insanın bedeninde gördüğüm 4 kurşun yarasında buldum,

Önce İŞİD'e sonra muhaliflere esir düşmüş 9 ay boyunca zevcesiyle birlikte ve esarette doğmuş mavi gözlü bebek,

Günlük kazancı 30 lira, aylık 900 lira bu parayla hem kira ödüyor, hem bebeği doyuruyor, hem de kendileri doyuyor,

Geçimi nasıl sağlıyorsun diye sordum;

Nasıl mı? Şükür ediyoruz şükür geçim oluyor diye karşılık verdi.

Şükür ve günlük 30 lira kazançla 3 kişilik bir aile ve vücudun farklı yerlerinde 4 kurşun yarası,

Avlunun içinde çalışıyor Zekeria,

Gözümü bir an bile ayıramıyorum üzerinden yaşadıklarını düşünüyorum, 

Zevcenle canavar bir örgütün elinde 9 ay boyunca esir kalacaksın ve sonrasında bulduğun bir fırsat ile yaşama tutunduğun 4 kurşun yarasıyla Türkiye'ye gelip yaşama tutunacaksın. 

Türkiye, biz gerçekten farkında değiliz ama içimizde gezen o Suriyeliler var ya her biri büyük bir umut olarak geldikleri ülkemizin büyüklüğünün gölgesinde kaybettikleri tebessümü gözlerinde yeniden yakalamışlar.

Kızıyorum,

Kızıyoruz,

Ve, biz kızıyoruz,

Bunlar nereden geldi diyoruz ya gerçekten çok büyük bir yanlış yapıyoruz,

Suriyeli Zekeria sen iyiki geldin ve iyiki gelebileceğin bir Türkiye var,

Sabah 9.00'da başlıyor mesaisi,

Akşam 9.00'a kadar devam ediyor tam 12 saat çalışıyor her gün,

Günün sonunda 30 lira geçiyor eline,

Ve, 30 lira + şükür ile geçiniyor,

Sanırım o 30 lira değil ama ettiği şükür bizi de ayakta tutuyor,

Bu kadar hainliğe karşı öylesine ayakta durmuyor bu coğrafya,

Vücudunun 4 ayrı yerinde kurşun yaralarıyla aylarca yedi başlı cani ejderhaların elinde kalmış Zekeria'ların şükür ile doyurdukları karınlarından bir kısmıda adeta bir muhafaza olmuş etrafımızda farkında değiliz,

Akşam oldu saat 9.00'u buldu Zekeria aldığı 30 lira ile resimlerini bana gösterdiği mavi gözlü bebeğin o koca yüreğin yanına doğru yol alırken ben arkasından sadece öylece bakakaldım. 

Attığı her adımı izledim,

Taşlara basarken yankılanan ayak seslerinde bir neşe vardı,

Ve, o neşenin kaynağı ben, sen, o yani Anadolu'nun gerçek sahipleriydik,

Kendimizle ne kadar gurur duysak az,

Hiçbir şey yapmamış olanımızın bile bu gururdan inanın nasibi var. 

Anadolu'da hikayeler toplayan yolculuğum devam edecek,

Ve, attığım adımlarda Zekeria ve vücudundaki 4 kurşun yarası ile ettiği şükür bana eşlik edecek,

Yolun açık olsun Zekeria,

Sabah geldiğinde muhtemelen ben burada olmayacağım ama hikayeni kendimle birlikte her yere taşıyacağım,

Hani o ettiğin şükür var ya işte onu Anadolu'nun içinde gezinirken hatırlayıp hatırlayıp tebessüm edeceğim,

Mavi gözlü gülümseyen bebekle o şimdiden deve dönüşmüş yürekle yolun açık olsun...

Nasıl mı?

Hep şükür ile...

Evetimiz Hayırımız...

Evetimiz Hayırımız!

80 Milyon insan,

Ortak kaderimiz yaşadığımız coğrafyamız,

1920'li yıllarda ortak kaderimiz olan coğrafyamızın sınırlarının oluşması için mücadele eden insanlar bugün hayatta değiller,

Ben,

Sen,

O, 

Yani onların torunları olarak bizler varız hayatta,

Ortak kaderimiz olan coğrafyada bize bırakılan mirası yaşıyoruz,

Kimimiz Türk,

Kimimiz Kürt,

Kimimiz Laz,

Kimimiz Arap,

Kimimiz Zaza,

Her birimiz kendimizi farklı şekillerde tanımlayarak koca bir asırdır bu coğrafyada bize bırakılan mirasın etrafında yaşıyoruz,

Çok şey yaşadık,

Çok fazla acıyı geride bıraktık,

Çok zorlu günlerimiz oldu,

Ama hiçbir zorluk bize bu mirası bırakmak için mücadele edenlerin mücadelesi kadar zorlu ve ağır değildi,

1927'de ilk nüfus sayımında bu coğrafyada sadece 13 Milyon kişi yaşarken,

Bugün o 13 Milyon 80 Milyon...

Bizim Evetimiz bizim Hayırımız,

Geride kalan koca asrı darbelerle,

İçimizdeki iktidar hırsı olanların birbirleriyle olan mücadelesiyle,

Kendi iktidarını oluşturmak isteyenlerin ayrıştırmalarıyla geçirdik,

Hani dünyanın gelişmiş ülkeleri diyoruz ya;

İşte o ülkeler gelişirken biz birbirimizle uğraştık,

Gündemimize gelişmeyi, üretimi, kalkınmayı almadık,

Mesele benim iktidarım mı senin iktidarın mı oldu,

Bu yüzden sayımız 80 milyona ulaştı ama biz kaybettik...

Cumhuriyeti güncellemekten korktuk,

Bize güncellemeyi,

Güncellenmeyi korku unsuru olarak sunanların hep etkisinde kaldık,

Önce korkuttular,

Bizim, bizden öncekilerin seslerini kıstılar,

Sonra sesimizin kısıldığı gece yarılarında kendi iktidarlarını kurdular,

Kaybeden dünyanın gerisinde kalan hep biz olduk.

Hani İPhone 7 kullanan ama içindeki yazılımı Nokia 3310'da kullanılan yazılım olan bir ülke gibi kalmamızın korkusunu verdiler bize,

Bu yüzden yaşadık darbeleri,

Bugün hayatta olan bizler çoğunlukla 80 darbesinin çocuklarıyız,

Hani annemizin,

Babamızın bilinçaltındaki o korku dolu günlerin çocukları,

Hani bize anlatıp ürkütmek istemedikleri dönemlerin çocukları,

Ben, sen, o hepimiz farklılıklarımızla ortak bir mirasın çocuklarıyız,

Bize yaşadığımız coğrafyayı miras bırakanlar farklılıklarının gücünü birleştirdikleri için bugün bu coğrafya bizim,

Öyle ayrıştırmaya benim diyenlere bakmayın,

Buralar hep biz anadolunun köylerinde yaşayan insanların ortak mirası,

Kimsenin kimseden üstün olduğu yok,

Bugün benim iktidarım diyenler,

Geçmiştekilerin yaşadıklarını yaşamaya mahkumlar,

Bir başkası gelir benim iktidarım der ve bugünün benim iktidarım diyenlerinden intikam alma arzusundan başka bir duygu taşımaksızın benim babamın, senin babanın, onun babasının yaşadığı o korkunç psikolojiyi yaşatmaya devam eder.

Kusura bakma!

Ne benim iktidarım,

Ne de senin iktidarın,

Biz 80 milyona bizim iktidarımız gerek bizim...

13 Milyonken 80 Milyon olduk,

Senin benim diye hep ayrıştırıldık,

Hep birilerinin iktidarının mücadelesinin arasında yorulduk,

Yıprandık,

Ve, kaybettik.

Benim Evetim,

Benim Hayırım,

Eveti diyende Hayırı diyende 80 Milyonun içinden,

Bizden olanlar,

Bize bırakılan coğrafyadan başka gidecek coğrafyası olmayan insanlar,

16 Nisan akşamı sonuç; Evet'de olsa Hayır'da olsa bizler yine bu coğrafyadaki mirasımızın etrafında kenetlenmekten başka çaresi olmayan insanlarız.

Korkuyu bir kenara bırakmak lazım,

Anayasalar çağın gereklerine,

Ülkenin ihtiyaçlarına,

Toplumun beklentilerine göre güncellenmesi gereken kanunlardan oluşur,

Değiştirmekten korkmamak gerek,

Dünyanın gelişmiş ülkeleri neden gelişmiş diye sormak gerek,

Gelişmiş olmak bir tesadüf değil,

O ülkeler; günceli güncel olanı yakaladıkları için gelişmiş diyoruz,

Bizimde kendimizi güncellememiz gerek,

Güncelleme yaptıkça bize bırakılan ortak miras güçlenecek yoksa kısır bir döngüde iktidar mücadelesi verenlerin arasında hep kaybeden mirasın asıl sahibi Anadolu köylerinin insanları olarak bizler olacağız,

Evet diyende Hayır diyende benim yani sensin,

Gel!

Değişimden artık korkmayalım,

Değişimi başlatıp bizim olanı güçlendirelim,

Sonucunu beğenmediğimiz takdir de değiştirmek yine bizim elimizde,

Bizler anadolunun gerçek sahipleriyiz,

Birileri istiyor diye değil,

Kendimiz için,

Değişimin gerekliliğinin zaruri olduğu bir dünyada yaşadığımız için #EVET diyelim,

Sonuç mu;

İnan ben değişimin sonuçlarından korkmuyorum,

Korkum değişimin gelmemesi, hep yerimizde saymak ve değişimin gelmesini korku salarak engellemeye çalışanların yine başarılı olmasından...

Biz, ortak bir mirasın sahipleriyiz,

80 Milyon farklılıklarımızı zenginlik görerek birlikte yaşamaya mecburuz,

O vakit hem mecbur olduğumuz hayatı daha iyi yaşamak için bu kısır döngüden kurtulalım,

Hemde bizden sonrakilere değişimin ve güncellenmenin iyi bir şey olduğunu miras olarak bırakalım,

Yoksa elimizde iPhone 7 içinde 3310 yazılımı uzaydan 39.000 metreden atlayan Felix ve onun rekorunu 41.000 metreden atlayarak kıran Alan Eustece'ye bakarak halla halla olur mu böyle bir şey demeye devam edeceğiz...

Düşüncelerim işte...

Ahmet K.

Evlerimiz Hikayesiz İnsanlar Öksüz...

Evlerimiz hikayesiz insanlar öksüz

Ev; alıştık bir defa yüksek katlı evlerde oturmaya,

Kalmadı artık evlerimizin bir hikayesi,

Ya kiralıyoruz ya satın alıyoruz ama hep anahtarı takıp içeri giriyoruz.

Ve, birinden diğerine geçerken hiç zorlanmıyoruz.

Ev, eskinin evleri ve eskinin insanları hikayeleriyle koymuşlar taşları üst üstü,

Her bir taşın,

Taşların arasına konulan harcın hep bir hikayesi var anadolunun köylerinde,

Kalmadı etrafımızda, bir tek köylerimizde var oralarda da zaten biz yokuz,

Hep uzağız,

Belki de bu yüzden insanlar bu kadar öksüz,

Belki de bu yüzden evler hep buz gibi,

İnsanlar ise ruhsuz...

Deştiğinde bir ev önünde oturuyor 76 yaşında Fatma teyze, 

Sırtını dayamış hikayelerine, bakıyor gelene geçene,

Önce uzaktan izledim,

Sonra yanına yaklaşıp oturdum taşın üstüne,

Konyalının değişiyle "ne düşünün teyzem?" dedim.

"Gelene geçene bakınır dururum." diye karşılık verdi. 

Hikayesini anlattı sırtını dayadığı evin,

Kalmadı kalmadı kimseler kalmadı buralarda, eskiden böyle miydi? dedi.

Eskinin evlerinin de insanlarının da bir derinliği var.

Ve, eskinin insanları bizim yaşadığımız kentlerin yoğunluğunun içinde yoklar,

Bizim o hareketli yaşamlarımızın içinden kaçıp çoğu zaman evlerine kapanıyorlar,

Bir tek köylerde hala sokaklarda gezinenler var.

Bizim yaşamımızı tükettiğimiz Facebook, Twitter, Instagram ve diğer sosyal medya araçlarının hiçbirinde onlar yoklar,

Bilmiyor,

Ve, en önemlisi bilmek dahi istemiyorlar,

Çünkü gerçek yaşamın içinden o dünyaya girdiklerinde hikayelerinden kopacaklarının farkındalar. 

Bir etrafınıza bakın hiç kaldı mı hikayesi olan insanlar,

Görüyor musunuz yaşamın içinde?

Yoklar!

Bizi terk ediyorlar,

Ve, kendi dünyalarına çekilip ölüm gelinceye kadar mutlu olmaya çalışıyorlar.

Rahmetli Babaannem One,

Hep köye gideceğim, köye gideceğim derdi,

Bugün daha iyi anlıyorum One'yi,

Bizim dünyamızda hiç hikayesi yoktu ki,

Bütün hikayeleri şimdi tepesinde yattığı Boran köyündeydi.

Ve, bir başka köşede 104 yaşında Abdullah dede,

Sırtını dayamış köy meydanında güneşe,

Dersin ki daha 25'inde zıpkın bir delikanlı,

Hayat dolu,

Gözleri tebessüm dolu,

Eversene beni diyor Hocama,

Düşünsene 104 yaşındasın 25'lik delikanlı gibi evlilik istiyorsun,

Bunu da heyecanla dile getiriyorsun,

Yaklaştım yanına öptüm yanağından sendeki bu enerji hepimize lazım diye fısıldadım kulağına bastı kahkahayı.

Eskinin evleri de insanları da hayat dolu,

Benzemiyorlar hiçbirimize,

Bizim gibi kölesi değiller çağın,

Ne ellerinde telefon,

Ne evlerinde internet,

Tıpkı ilk günkü gibi yaşıyorlar hayatı,

Benim senin gibi hızlı git gelleri yok hiçbirinin,

Her birinin derin hissiyatları,

Ve, hiç unutamadıkları bir geçmişleri var.

Peki ya bizim?

Kentlerin yoğunluğunun içinde hikaye toplayamıyor,

Günlük hayata yetişmeye çalışıyoruz,

Ve, her şeyi unutuyoruz,

Çok hızlı değişip, değiştirip, vazgeçebiliyoruz,

Bu yüzden mutluluk hep uzak,

Hem evlerimiz öksüz hem bizler,

Mutlu olmak istiyorsan hikayeleri olanları bulacaksın,

Ve, nerede oldukları,

Kim oldukları önemli değil,

Eskinin hepsi bizim ortak mirasımız ve o eskinin içinde yaşayamasakta, soluk almak lazım. 

Bir yerlerde bulup eskinin hikayesi olan evlerini, insanlarını gölgesinde oturup nefes almak lazım,

O vakit yaşam daha anlamlı bir hal alıyor...

Yakup...

Yakup!

Tanımazsınız onu hiçbiriniz,

Etrafınızda Yakup'a, Yakup'un samimiyetine sahip eminim sizinde isimler vardır.

Down sendromlu,

Bizim yaşadığımız dünyanın içindeler, tek fark var onlar bizim baktığımız gibi bakmıyorlar hayata. 

Biz, bazen tebessüm ediyoruz onlar ise tebessümü hiç eksiltmiyorlar.

Biz, kalbimizde iyiliği kötülüğü bir arada barındırırken onlar sadece iyiliği yüreklerinde barındırıyorlar.

Kötülük nedir bilmezler.

Benim senin içimizde doğrulukta var, yalanda,

Ama Yakup'un içinde doğruluktan başkası Yok.

Benim, senin içimizde sevgi de var nefret de, 

Ama Yakup'un içinde sevgiden ötesi yok. 

Benim, senin içimizde olan kötülüğe dair olanların hiçbiri yok Yakup'ta.

Yakup,

Tam kalkarken kenara çağırdı beni kulağıma elini kapatarak kimsenin duymayacağı şekilde fısıldadı; "beni sev, seni sevdim" dedi.

Sarıldım o an haydi fotoğraf çektirelim dedim.

Baktık birlikte ekrana,

Zordur eminim down sendromlu bir çocuğu olması ailenin,

İlk karşılaştığım down sendromlu isim değil Yakup!

Günlük hayatın içinde hep bir yerlerde karşılaşıyoruz Yakuplarla,

Hepimizin var karşılaştığı Yakuplar,

Çoğu zaman farkına varmıyoruz,

Ama yaratıcının hepimize ortak mesajı onlar,

Belki her evde yoklar,

Ama hepimizin ortak noktası olarak bizlerle birlikte hayatın içinde soluk alıyorlar,

Yaratıcı; iyiliği, samimiyeti, doğruluğu, saflığı hatırlatıyor bize Yakuplarla,

Çoğu zaman görmüyoruz,

Ama görmediğimiz için zaten Franz Kafka'nın Değişim/Dönüşüm kitabında anlattığı Hamam Böceklerine dönüşen insanların sayısı artıyor aramızda.

Farkında olmadan o dönüşümü yaşamamak için çünkü çoğu zaman o kadar çok kapılıyoruz ki farkına varmıyoruz Hamam Böceğine dönüşümün etrafımızdaki uyarıcıları görmek lazım. 

Ben, bugün en son 2 yıl önce karşılaştığım Yakup'la yeniden karşılaştım,

Saatlerce yanından ayrılmak istemediğim bir karakter Yakup benim için,

Gözlerindeki yedi başlı masal ejderhalarını yenmiş kahramanlığı gördüm,

Her biri ayrı bir kahraman, tüm kötülükleri yenmiş isimler ve isimlerin içindeki saflığı, samimiyeti yakalamak için mücadele ediyoruz hepsi o kadar,

Ben,

Sen, 

Ortak bir mücadele veriyoruz bu yaşamda ne için Yakup'un ulaştığı samimiyete ulaşmak için hepsi bu.

Arabaya bindik,

Ve, Yakup el sallayan bakışlarıyla geride kaldı,

Ama biz yol gittikçe bize eşlik etmeye ve samimiyetiyle tebessüm ettirmeye devam edecek,

Dün dünya down sendromlular günüydü ama onlar bugünde hayatın içinde ve bizlerle, farkına varmadıklarımızın farkına varmamızı sağlamaya, görmediklerimizi göstermeye, unuttuklarımızı hatırlatmaya devam ediyorlar,

Yakup işte... 

Hocam, Hikayeler Toplamak

Hikayeler toplamak,

Anadolunun şehirlerinde, ilçelerinde, mahallelerinde, köylerinde hikayeler toplamak,

Bize benzeyen insanların hikayelerinin içine girmek ve parçaları birleştirmek...

Bazen bazı insanlar vardır,

Girerler hayatınıza ve hikayenize hikaye katar,

Sizi farklı bir yolculuğa sürüklerler,

#KOP ile başladı hikaye toplama yolculuğu,

Sonra siyaset ile devam etti,

Meselenin hikaye toplamak olması gerekiyordu,

Ve, tamda öyleydi,

90 yaşındaki Mehmet amcanın duasını almak,

6 yaşındaki Ayşe'nin yüzündeki gülümsemeyi yakalamak,

Çocukla çocuk olmak,

Büyükle büyümek,

Ve, insanların mırıldandığı Allah razı olsun ile sonsuz bir keyif hissetmek,

Neredeyse iki yıl kaldı geride,

Basit bir dünyamız oldu,

Öyle dolambaçlı,

Karmaşık bir dünyaya gerek yoktu,

Mutlu olmanın yolu siyasette basitliği yakalamaktı,

Öncesini sonrasını düşünmek koca bir yükten başka bir şey değildi,

O yüzden bütün yüklerden kurtulmak gerekiyordu,

Tamda öyle çıktık yola,

Ne yarına dair bir beklenti,

Ne de geçmişe dair bir eksiklik hissetmek olmalıydı,

O yüzden bu yola neden çıktığının farkında olmak gerekiyordu,

Hedef belliydi; unutulmamak,

Basit gibi görünen ama çok zor bir hedef unutulmamak,

Ve, unutulmamak için çok fazla hikaye toplamak gerekiyordu,

Her günümüz farklı bir coğrafyada anadolunun şehirlerinde, ilçelerinde, mahallelerinde, köylerinde geçiyor,

Hikayeler biriktiriyoruz,

Aradan yıllar geçse de uzandığımızda dokunabileceğimiz,

Ve, akla geldiğimizde Allah razı olsun dedirtecek hikayeler,

Bazen bir insan tanırsınız,

Ve, hikayeniz bir anda bambaşka bir sürece girer,

O an değişimin farkına varırsanız bu size işte beraberinde eşsiz hikayeler toplama fırsatı veriyor,

Mırıldanarak yürümeye başlıyorsunuz sokaklarda,

Ve, mırıltılarınız insanların mırıldandıklarıyla birleşerek ortaya eşsiz bir müziğin çıkmasına neden oluyor,

Öyle bir beste ki bu dinledikçe daha çok dinlemek istiyor,

Ve, her dinlenildiğinde daha önce hiç dinlememiş gibi başka duygulara kapılıyor insan,

#KOP, her şey bir mail ile başladı aslında,

Ekranın başına geçip klavyenin tuşlarına dokunmaya başladığımda hikayenin nereye gideceğini hiç bilmiyordum,

Ve, aslında bugünü hiç hayal etmiyordum,

Bazen hayatımızda hayal ettiklerimizin ötesini yaşarız çoğu zaman bu bir tesadüf gibi görünse de yaratıcı öyle muhteşem bir şekilde yazmıştır ki,

Biz, onu sorgulamaya cesaret edemediğimizden acaba diye sorgulayamayız,

Çünkü o kadar kusursuz yazılıyor ki hikayelerimiz geçişlerin farkına bile varmıyoruz...

Hocam...

Anadolunun Boran ve Simsor'undan annemin babamın köyünde dolanıyor gibi dolandığımız bir gün daha kaldı geride bu sefer yazdığımı herkesle sizlerle de paylaşmak istedim...

Anadolunun köyleri ve köylerinde bizim içinde her gün rahatsız bir şekilde yaşadığımız dünyasından çok uzak ve o kadar huzurlu olan insanlar var ki;

Biz, o insanların huzurundan parçalar toplamaya ve hikayelerimizi zenginleştirirken,

Hikayelerine hikaye katmaya devam edeceğiz,

Siyaset mi?

Emin olun yolculuğun hepsi bunun için,

Gerisinin anlamsız olduğunu hikayeler toplamayı geri plana atanlara sorun,

Anlarsınız,

Ne,

Nerede,

Ne zaman,

Nasıl önemsiz ama Hocamla hikaye toplamaya,

Topladığı hikayelerden hikayeme hikaye katmaya devam işte...

Bizim gibi görünen ama özünde hiçbirimize ait olmayan bir dünyada yaşıyoruz hep birlikte o kadar...

Soluk alırken mezarlıklarda yaşıyoruz,

Dört duvar üzeri tavan olan evler,

Özünde hepsi benziyorlar mezarlıklara,

Sadece yaşam alanlarımız biraz daha geniş o kadar,

Toprağın altında olan ile üstünde olan arasındaki fark sadece hareket alanının biraz daha geniş olması o kadar,

Bizden öncekiler başladılar bunu yapmaya,

Bize ait olan yaşam alanlarını daraltmaya,

Özgürlüklerimizi kısıtlamaya,

Ve, bize ait olan sınırları belirlemeye,

Ne yaptılarsa kabul etmiş bir şekilde bizden öncekilerin,

Başlıyoruz yaşamlarımıza,

Ve, bu korkunç mirası daha korkunç bir şekilde bizden sonrakilere bırakmak için yarışıyoruz adeta,

Gelecek nesillere gerçekten üzülüyorum,

Bizimkinden çok daha korkunç bir miras teslim alacaklar,

Her biri umutlarla yaşama başlarken,

Bir bir umutlarını yitirerek canavarlaşacaklar...

Halbuki ne de özgür bir dünya hediye edilmişti biz insanlara,

Cennetten kovulacak ilk günahı işleyen insanlara,

Sonsuz özgürlük,

Ve, düşünsenize sınırları olmayan eşsiz bir dünya,

Her gelen nesil kendinden sonrakilere daha korkunç bir miras bırakmak için mücadele etmekten öte ne yaptık ki,

Ne varsa tükettik;

Önce birbirimize olan sevgiyi,

Sonra paylaşmayı,

Ve, sonra devam etti bu böyle hırs, kibir, iktidar mücadelesi, ben duygusu...

Toprağın altındaki ile toprağın üstündeki arasındaki farkın olmadığı bir dünyaya doğru gidiyoruz,

Mezarlıklarda olanlar ile olmayanlar arasında bir farkın olmadığı bir dünya düşünsenize ne kadar korkunç,

Bazen mezarlıklarda olanlara bile özenen insanların olduğu bir dünyanın içinde yaşıyoruz,

Biraz zaman ayırıp,

Birkaç dakika birkaç soluk,

Fazlasına gerek yok etrafımıza baktığımızda keşke bende o mezarlıkta olanlardan biri olsaydım diyenlerin sayısının her geçen gün ne kadar fazlalaştığını görmek mümkün,

Düşünsenize,

Ölüme hasret insan topluluklarına dönüşüyoruz...

Peki ya neden?

Çünkü birbirimizi sevmiyoruz,

Kendimiz dışındaki hiç kimsenin yaşam hakkına,

Düşünce özgürlüğüne saygı duymuyoruz,

Ben ve benim gibi düşünenler diyoruz,

Ya beni, seni, onu hepimizi yaratan kudretin verdiği farklılıklarımızla var olma özgürlüğü ne olacak,

Bunu yok sayıyoruz,

Belki de en çok bu yüzden sona yaklaşıyoruz,

Her filmin bir sonu olduğu gibi insanlık adlı filminde bir sonu olacak,

Ve, bu sonun mutlu bitme ihtimali varken,

En korkunç şekilde bitmesi için adeta birbiriyle yarışan topluluklar içerisinde yaşıyoruz,

İnsanlık iradesinde olan bir şeyken mutlu son,

Bizden öncekilerin mirası korkunç sonu daha korkunç bir sona dönüştürmek için tüyler ürperten bir dünyanın içinde nereye gittiğimizi bilmeden yuvarlanıyoruz adeta,

Her gün içimizden birileri çok erken yaşlarda yaşama oluşturduğumuz korkunçluklar yüzünden veda ederken biz isimlerini dahi bilmiyoruz,

Düşünsenize,

Dünyanın dört bir yanında; çocuklar, gençler ölüyorlar dini, ırkı, dili, görüşü, inancı ne olursa olsun işte ölüyorlar,

Bir bir eksiliyoruz,

İçimizdeki insan görünümlü varlıklar bizi eksiltiyorlar,

Ve, eksilmelerimiz karşısındaki sessizliğimizden cesaret bularak her geçen gün bunu daha korkunç bir şekilde devam ettiriyorlar,

İnsanlık olarak ölüyoruz,

Ve, mezarlıklardaki yatanlar ile üzerinde gezenlerin birbirinden farkının olmadığı bir yaşama doğru sürükleniyoruz,

İçimizden birilerinin uyanması,

Ve, uyuyanları uyandırması gerekiyor,

En korkuncu da herkes bunu bir diğerinden bekliyor,

Bu yüzden korkunç sona karşı kimsenin sesi yükselmiyor,

Bizim gibi görünen ama özünde hiçbirimize ait olmayan bir dünyada yaşıyoruz hep birlikte o kadar...