GAPGENÇ...

GAPGENÇ Festival İptal Edilmiş!

Bu yazıyı okuduğum an zihnim hareketlenmeye başladı…
Kendimi bir anda GAP Bölgesinde geçirdiğim 5 yılda buldum…
Mardin’den Adıyaman’a,
Şırnak'tan Batman’a,
Siirt'ten Urfa'ya,
Antep'ten Diyarbakır'a uzanan günlerime...
Güneydoğu coğrafyasında geçirdiğim o eşsiz zamanlara...
İçimdeki inancın bu memleketteki değişim arzusuna katkı sunmanın en doruğunda olduğu yıllara...
İnancımla gitmiştim,
Daha çocukluktan itibaren içimde olan üretme arzusuyla gitmiştim...
Ve, bir tek amacım vardı özünde bir kaç insanın yaşamına dokunabilmek...
Bu bana yetecekti çünkü bu birkaç kişi bir kaç kişi şeklinde olursa ancak kalıcı olabilecekti...
GAPGENÇ ise yaptığımız en iyi işlerden biriydi.
Genel Koordinatörlüğünü 2 yıl boyunca yapmıştım. Gaziantep’te ilk 41 ülke 81 ilden gençlerle buluşup inancı ortaya koymuştuk,
Siirt’te ise 64 ülke 81 ilden gençlerle bir araya gelmiştik...
Biz Dünya’nın farklı renkleriydik... 
Kimimiz Somali, 
Kimimiz Fransa, 
Kimimiz Güney Kore, 
Kimimiz Filistin, 
Kimimiz Meksika’ydık ama en nihayetinde apayrı renklerdik, 
Ve, gökkuşağının ahengini birlikte oluşturuyorduk...
Gaziantep’te temamız gönüllülüktü çünkü hepimiz gönüllülükle bir araya geliyor ve öğrenirken öğretiyorduk. GAPGENÇ bir eğlence festivali değildi... Bir kabuk kırma süreciydi ve insanların inanç eseriydi... Bu yüzden de ayakta tutmak için gönüllüler her daim gerekiyordu...
İkinci yıl temamız Küresel Vatandaşlıktı...
Atsushi Miyazaki adlı bir adam Japonya’dan kalkıp Van’a gelerek hiç tanımadığı insanların yaşamda kalma mücadelelerine yardım etmek istemişti... Bize ait insanlar depremi yaşamıştı ama Atsushi Miyazaki Van’a gelip bize ait olan insanlara yardım etmeye çalışırken artçı bir depremde vefat etmişti... Dünya’da gerçekten Küresel vatandaşlar vardı ve bunlar din, inanç, ırk, millet önemsemeksizin Dünya’nın neresinde olursa olsun birbirlerine yardım ediyorlardı... 

Tam da bu yüzden GAPGENÇ Festival olacaksa Küresel Vatandaşlık ruhuyla olmalıydı dedik Dünya’nın 64 ülkesinden 81 ilinden yola çıkarak Siirt’te buluştuk... Amacımız Siirt’i kurtarmak değildi... Bir kaç gencin yaşamını değiştirmekti o kadar... Çünkü biliyorduk biz, Siirt’i kurtaramayız ancak birilerinin yaşamını değiştirirsek bu şehirde yaşayan insanlar işte o vakit birçok şeyin yönünü değiştirebilirlerdi...
Her iyi güzel iş sistemin içerisinde belaydı.
Biz de iyi yaptığımız işin karşılığındaki belayla mücadele etmek için bir süre dirensek de bir süre sonrada kaybettik...
Ve, GAPGENÇ’le yollarımızı ayırdık...
Aslında bağımız o kadar güçlüydü ki...
Ben, her gittiğim yerde onu anlatıyordum...
O, da her gittiği yer de beni ekrana taşıyordu ve benim onu anlatmama müsaade ediyordu...
Güzel bir birlikteliğimiz vardı...
Türkiye’nin Cumhurbaşkanı zamanın Başbakanı Recep Tayyip ERDOĞAN’a bile bu festival ulaşmış ve olmadığım bir mekandan benim yaşadığım süreçleri anlatırken GAPGENÇ Festivalini ülkenin en büyük gençlik festivali diye vurgulamıştı...
Sonuna kadar içeriği inanç olan ve Dünya’ya belki de en iyi örnek olabilecek çalışmalardan birinin bu noktaya gelmiş olması üzücüydü...
GAPGENÇ felaketler yaşansa da devam etmeliydi...
Olaylar olsa da devam etmeliydi...
Çünkü acının da mutluluğun da bir arada paylaşıldığı bir yapısı vardı...
Şimdi düşünüyorum da inanarak bir araya gelen gençlerden daha çok o bölgedi çözüme ne katkı sunabilir.
Tüm tarafların ulaşmak istediği birlikteliği Türkiye’nin olmaz denilen coğrafyalarında biz gerçekleştirdik...
Gerçekten oluyor hem de çok güzel oluyor...
Ben,
Sen,
O, bir araya geldik ve gökyüzünün birlikteliğimize gözyaşı dökmesini bile her gittiğimiz yerde yaşadık...
Hani bunu Siirt'te yapmak zordur,
İnsanlar sahiplenmez diyorlardı daha ilk gittiğimiz gün...
Becerebilecek misiniz diyorlardı...
Günlerce gittik,
Aylarca gittik,
Zamanımızı Siirt'te geçirdik ve o şehrin o festivali sahiplenmesini sağladık...
Belediyesinden Valiliğine,
Kurumlarından çalışanlarına,
Irkı, milleti ne olursa olsun herkes GAPGENÇ ruhunun etrafında buluşmuştu...
İptal ettiren nedenler nedir bilmiyorum,
Ama unutulmamalıydı!
GAPGENÇ öylesine bir meyve festivali ya da şehir festivali değildi...
GAPGENÇ teması olan,
Anlamı olan,
İnanarak emek veren insanların festivali,
Farklılıkların buluşma noktasıydı...
Herkesin kendine göre vardır bir açıklaması,
Ben, sadece o bölgenin geleceğine uzanan çatı çalışmalardan birinin iptal olmasına üzülüyorum...
Yerellerdeki en büyük ihtyaç insanların yaşama bakış açısını değiştirmekken,
Yaşamları farklılıklaştırmak isteyenlerin emeği ortadan kalkıyordu...
GAPGENÇ bir kamu kurumunun ürünü gibi görünse de bu sadece finansal kaynak safhasına katkı sağlayan taraftı. Asıl paydaş GAPGENÇ Festivali de sivilleştiren gençler ve sivil toplum kuruluşlarıydı...
Yeni bir Türkiye inşa ediyoruz.
Yeni Türkiye’nin yolunun bizim korkularımızı aşmanın ardında gizli olduğunu unutuyoruz...
Korkularımızı aştıkça asıl aradığımız mutluluk bizleri bulacaktı...

Bugün üzüldüm!
Üzülmemin nedeni ise daha bir kaç gün önce yeni görevimdeki arkadaşlarımla GAPGENÇ’in filmini zilemiştik...
Ve, oradaki hikayedeki sevgiyi her izleyenin yakaladığı gibi onlar da yakalamıştı...
Selamlar
Ahmet K.

Ben, kafiye için yazmadım...

Ne kafiye için,

Ne de şekil için yazdım,

Sadece ve sadece manayı yakalamak esastı benim için...

Yeni Türkiye...

Söylendi bütün sözler,

Ne varsa söyledi çocuğundan yaşlısına herkes,

Binlerce kez doldu sokaklar,

Taştı caddeler insan kalabalıklarıyla…

Peki ya bugün?

Bitti işte her şey,

Yeni bir memleketin sabahına uyandık yetmiş yedi milyon can,

Masal prensleri ve prensesleri olduk hep birlikte,

Muhteşem bir hikâye bekliyor bizi…

Unutmamak lazım,

Kazanan da kaybeden de bizim,

Yoktu bu seçimin kazananı ve kaybedeni,

Kazanan kaybedeni kucaklamalı,

Kaybeden kazanana tahammül etmeliydi,

Her seçim daha bir korkunç geçiyor bizde,

Sarılmak yerine uzaklaşıyoruz,

Bileniyoruz,

Bir gün intikam vakti gelecek diyoruz,

Biz, uzaklaştıkça korkunç bir bataklığa sürükleniyoruz…

İki kutuplu bir dünya var artık,

Bir tarafta bir bir kalkıyor sınırlar engeller,

Diğer tarafta her gün yeni bir sınır,

Her gün yeni bir dikenli tel,

Vahşice katliamlar,

Arafta bir yerde gibi sıkıştık kaldık,

İki kutbun arasına,

Bir yanımız garpta,

Diğer yanımız şarkta,

Ne olacak belli değil yarınımızda…

Yitirdik ilk başta inancı,

Güvenmiyoruz artık kendimizin dışındakine,

Tahammül edemiyoruz hiçbir şeye,

Kuşanmışız kılıçları gidiyoruz adeta her gün yeni bir harbe,

Kahramanlıklarımız dünyaya bedel,

İcraatlarımız ise kendi karnımızı bile doyurmaya yetmiyor,

Belli bu işin sonu gitmiyor,

Gitmediğini bile bile git demekle de olmuyor…

Özgürlük isterim,

Demokrasi isterim,

Ama tüm bunlardan önce insana değer isterim,

Değerlenmeli insan bu coğrafyada,

Irkı, dili, memleketi için değil,

Sadece insan olduğu için,

Yaratıcının verdiği değeri vermeli insan insana,

Kimse bahşetmedi bu soluğu bana, sana, ona…

Saygı görmeli öncelikle düşünce,

Ne olursa olsun dile gelebilmeli cümle,

Türkmüş, kürtmüş, çerkezmiş, lazmış banane,

Aleviymiş, Müslümanmış, Hıristiyanmış sanane,

Koca bir ömür geçiyor ayrıştırarak sadece,

Gittiler bizden öncekiler aynı söylemlerle,

Gidiyorlar şimdi yanımızdan bizden olanlar,

Böyle giderse bizden sonrada sürecek aynı tartışmalar…

Basit bir şeyle değişebilir bu memleket,

Keskin bir bıçakla kesilecek ezberci zihniyet,

Yetmiş yedi milyon can düşünmeyi öğrenecek,

Belki bu iş çeyrek asır sürecek,

Ama memleketim o vakit gündem belirleyecek,

Yoksa sıkıştık kaldık işte şarkla garp arasına,

Tüketiyoruz arafta bize ait ne varsa…

Bir yaşam istiyorum,

Yeşil tarlalarda koşuşan çocuklar,

Mavi gökyüzünün altında tebessüm eden yaşamlar,

Birbirine hoşgörüyle yaklaşan onurlu insanlarla bir yaşam istiyorum…

Ahmet K.

Birazdan kalkacak martı

Birazdan kalkacak martı,

Gökyüzünde süzülecek çelikten kanatlarıyla,

Uçacak,

Uçacak en yükseğe,

Bulutların üzerine,

Birbirini tanımayan onlarca insan doluşacaklar martının kanatlarına sağlı sollu,

Ben, her zamanki gibi en önde alacağım yerimi…

Bugün günlerden Pazartesi,

Sen, sevmezsin Pazarların ertesini,

Haftanın başlangıç vaktini,

Uyanacaksın saat 7’ye çeyrek kala,

Uzanacaksın telefonuna,

Bakacaksın ekranına,

Sonra yeniden koyacaksın başını yastığa,

Ne uyumak,

Ne de uyanabilmek,

Arafta bir yerlerde olmak arasında gidip geleceksin…

Sen, istemeye istemeye yürürken yalnızlığınla sokaklarda,

Ben, martının kanatlarında süzüleceğim gökyüzünde,

Sanmaki çok uzaklara gideceğim,

Sadece güneşe doğru biraz uzanıp, geleceğim,

Bilirsin düşkünümdür özgürlüğüme,

Gökyüzünün maviliğine…

Birazdan kalkacak martı,

Ve, taşıyacak beni yeryüzünün ötesine,

Aramızda oluşacak bir boşluk,

Bembeyaz bir kağıt temizliğinde,

Hani sen yürürken her sabah olduğu gibi sokaklarda,

İşte esen rüzgarla birlikte küçük bir tebessüm saracak yüz ifadeni,

Güneşin küçük dokunuşlarını hissedeceksin teninde,

Sonra ışıldayacak yeniden ferri sönmüş gözlerin,

Ve, ben yakınından geçeceğim senin…

Vakti geldi birazdan kalkacak martı,

Gitmeliyim!

Sarı tabelanın önünden ayrılmalı,

Ve, kanatlarında martının yerimi almalıyım…