Gençlik ve Kırsal Kalkınma Zirvesi ve Ethem Sancak...

2011 yılında tanıştık Sn Cumhurbaşkanımızın tabiriyle Ethem Babayla,

Siirt’teydim,

GAP İdaresinde görev yaparken GAP Gençlik Festivalini gerçekleştiriyorduk.

Şimdilerde Prag Büyükelçisi olan o dönem Avrupa Birliği Bakanımız olan Egemen Bağış Ağabey ile birlikte gelmişlerdi.

Nasıl bir insan sorusu her zaman kafamda soru işareti olarak duruyordu,

Tanışmıştık, ama hikayenin gerisini hep uzaktan getirmiştik,

Yaptıklarımızı zaman zaman paylaşmış iyi dileklerini almış ve yolumuza sonrasında devam etmiştik,

Bu sefer durum farklıydı,

Ethem Abi geliyorum demişti,

Heyecan oluşturan bir durumdu,

Çünkü kolay değildi Anadolu’nun Siirt’inden ola çıkmak,

Sonra denemek,

Denemek,

Yorulmak nedir bilmemek,

Bazen işler ters gitse de vazgeçmemek,

Vazgeçmemenin en güzel örneklerinden birini ortaya koyan isim gençlerle buluşacaktı ve bu gençlerin hiçbirinin siyasi görüşünü bilmeyecekti,

Parti ismi vermeye gerek yok ama her siyasi partiye oy vermiş gençlerden oluşan gençlerle bir araya geldi,

Olması gerekende buydu zaten,

Çünkü gençliği ayrıştırarak memleketin yol alması mümkün değildi,

Gençliğin siyasi düşüncesi ne olursa olsun,

Ayrıştırmadan farklılıklarıyla bir araya getirmek ve ortak bir noktada buluşturmak gerekiyordu,

Ve, bu ortak noktanın adı bu sefer Gençlik ve Kırsal Kalkınma’ydı,

Sabah puslu ve sisli bir hava olunca,

Türk Hava Yolları da tüm uçuşlarını iptal edince acaba gelebilecek mi diye kafamda bir soru işaretiyle gittik havalimanına,

Yoğun sise rağmen,

Söz verdim geleceğim dedi,

O an kalplere bir kez daha girdi,

İptal etmek bir seçenekti ama bunu hiç düşünmedi,

Hikaye başlamıştı,

Salon inanmış ve yaşadığı coğrafya için emek veren gençlerle doluydu,

Söze başladığında nereden başlayacağı konusunda hiçbir bilgim yoktu,

Projeyi araştırmış,

Bizim kadar hakim bir şekilde başladı söze,

Karşısındaki gençlere sadece başarıyı değil,

Başarısızlık içinde oluşan başarıyı anlatıyordu,

30 iş batırdım,

3 tanesinde başarılı oldum,

İnsanlar buna bakıyor,

Asıl mesele vazgeçmemek demesi özetliyordu her şeyi,

Savunduklarımız karşılık buluyordu,

Her gün ekranlarda tartışılan, suçlanan Ethem Sancak ürettiği için hedefti,

Zaten en büyük sorunumuz da bu değil mi?

Üreteni hedef yapıyoruz,

Üretmeyene de neden üretmiyorsun diyoruz...

Hani Hazreti Mevlana diyor ya “aynı dili konuşanlar değil, aynı duyguları paylaşanlar anlaşır” diye,

Biz, aynı dili konuşmaktan öte aynı duyguları paylaşmaya başladığımızdan ortaya somut çözümlemeler çıkıyordu,

Zirvenin açılış konuşmasından ziyade farklılıklara saygı duyan,

Farklılıklardan çekinmeyen,

Ve, farklılıkların sorduğu her soruyu rahatlıkla cevaplayan bir yaklaşım,

Sonrasında dönüp arkaya bakınca,

Anadolu’dan alan insanların Anadolu’ya özellikle genç nesillere daha çok vermeleri gerektiğini düşünmeye başladım,

Yeni neslin sadece eğitim sistemi içerisindeki eğitimle yetiştirmeleri ve bu yaklaşımın içerisinde başarılı olsa da birey sonrasında gerçek yaşama girince uçurumdan düşercesine boşluğa düşmesi gençliğin en büyük sorunu,

İşsizlik oranlarının artmasının temel nedenlerinden biri de bu; biz gençliği yetiştirdiğimizi zannediyoruz ama özünde gençleri gerçek yaşama hazırlamıyoruz,

Birey de kendini geliştirip, girişimciliğini arttırmayınca hayal olan ile gerçek olan örtüşmüyor ve mutsuzluklar artıyor,

Ethem Sancak, bir başlangıç yaptı,

Tam da olması gerektiği gibi bir başlangıç,

Farlılıklara saygı duyan,

Kendisiyle aynı düşünsün düşünmesin önemsemeksizin farklılıklarla bir araya geldi,

Endişeli değildi,

Bu yüzden de gençliğin kalbini kazandı,

Yaşadığımız coğrafyanın farklı şehirlerinden gelen gençlerin kalbine dokundu,

Şimdi o gençler Anadolu’nun farklı kentlerinde bu dokunuşu daha fazla kişiye aktarıyorlar,

Bunun tüm Türkiye için model olması gerek,

Bu coğrafyada her şeyin sahibi olabilirsiniz,

Ama Anadolu’nun sizden sonraki emanetçilerine bir mirasınız yoksa,

Onlara vermeniz gerekenleri vermiyorsanız,

Unutulmaya mahkumsunuz,

Çünkü hiçbir zenginlik sizi yaşatmazken sizin sonrasında,

Verdiğiniz emek hem sizi yaşatır siz bu dünyadan göçmüş olsanız da hem de yaşadığınız coğrafyaya olan borcunuzu ödemiş bir şekilde göçersiniz ve huzuru hissedersiniz o an Hakka giderken,

Hikayeler topluyoruz,

Hikayeler topladıkça zenginleşiyoruz,

Ve, Gençlik ve Kırsal Kalkınma Zirvesi zenginleştiren hikayelerimizden biri oldu,

Şimdi hikayeyi Anadolu’ya yayma ve daha fazla gencin yaşamına dokunmaya çalışırken,

Küresel Vatandaşlık Zirvesine hazırlık vakti…

İyi akşamlar

Ahmet K.

Gençlik ve Kırsal Kalkınma

Gençlik ve Kırsal Kalkınma,

100 kişiydiler,

Malatya’dan Muhammed,

Bursa’dan Süleyman,

Kahramanmaraş’tan Miraç,

Konya’da Nur,

Diyarbakır’dan İbrahim,

Trabzon’dan Ezgi,

Isparta’dan Cemal,

Bizim Anadolu gibiydiler,

Tam da hayal ettiğimiz gibi,

Farklıydılar!

Tek bir amaçları vardı Anadolu nasıl daha fazla üreten bir coğrafya olur,

Nasıl biz birlikte daha çok emek veririz,

Efsane bir bildiri koydular ortaya,

Realist bir şekilde neler istediklerini anlattılar,

Nasıl bir Türkiye hayali kurduklarını paylaştılar,

Kimi ilk defa bir zirveye katılıyordu,

Kiminin ise tecrübesi çok fazlaydı,

Zaten böyle de olmalıydı,

Yoksa nasıl paylaşım olabilirdi ki,

Ne zaman başladı,

Ne zaman bitti hiç anlamadım,

Geldiler,

Heyecanlarıyla heyecanımıza ortak oldular,

Sonra gittiler,

Nasıl geldiler,

Nasıl gittiler,

Hiç anlamadık,

Biraz yorulduk ama bu sabah yorgunluğumuzu atarak güne başladık,

Çünkü biliyoruz bu memleket bizim ve bu memlekette yorulmaya pek vakit olmayan bir dönemden geçiyoruz,

Yarın önce gençliğin bildirisini kamuoyu ile paylaşacağız,

Akabinde Aralık ayında Küresel Vatandaşlık Zirvemiz var katılımcılarımızı açıklayacağız,

Gençliğe inanan ve destek veren tüm herkese teşekkürler,

Biz, sadece aracıydık,

Üzerimize düşeni yaptık,

Sonrasında dönüp arkamıza baktık,

Geldiler ve gittiler,

Hikayelerimize ortak oldular,

Yeni hikaye sahibi oldular,

Ve, şimdi gittikleri yerlerde hikayelerini anlatacaklar…

Ahmet K. 

Gençlik ve Kırsal Kalkınma Projesi

Gençlik ve Kırsal Kalkınma Projesi,

Uzun zamandır bu hikâyenin içindeyim,

Anadolu’ya ve Anadolu’nun gençlerine inancın bir parçası bu proje,

Türkiye olarak biz üretmeliyiz,

Anadolu’nun bereketli ve verimli topraklarını değerlendirmeli,

Gençliğin üretim sürecinin en dinamik unsuru olmasını sağlamalıyız,

Bekleyen,

Değişimin geleceğini bekleyerek ümit eden bir gençlik yerine harekete geçen,

İçindeki enerji ve dinamizmi kullanan bir gençlik süreci başlamalı,

Biliyorum, bu bir günde olacak bir şey değil,

Hadi bugünden yarına gençler kırsala dönsün,

Kırsaldaki üretimin parçası olsun dediğimizde bunu yapmak mümkün değil,

Dönen neden dönecek,

Biz, dönecek olan gençlere neler sunacağız,

Genç kırsala gittiğinde yaşamında nasıl bir değişim olacak,

Bunun hepsini ortaya koymak ve göstermek gerekiyor,

Durum böyle olunca da al genç kardeşim sana şu kadar hibe genç çiftçi ol dediğinizde bu çarı karşılık bulmuyor,

Mesele para vermek değil,

Mesele gençliğin ihtiyaç ve beklentilerini görmek ve kırsaldaki yaşam kalitesini ve yatırımları bu doğrultuda şekillendirmek,

Biz, Türkiye’yiz,

21. yüzyıl gibi korkunç bir asırda ne olduğunun farkında olmazsan işte o vakit yaşanan korkunçluklar seni de bulmaya,

Yedi başlı masal ejderhalarının bir anda etrafını sarmasına sende muhatap olabilirsin,

Biz, farklılıklarımızı en büyük zenginlik olarak görüp ne olduğumuzun farkına varır ve bu doğrultuda birlikte çalışma kültürünü geliştirirsek yol kat etmeye başlarız,

Son 6 gün,

Türkiye’nin 81 ilinden seçilmiş gençlerimiz bir bir yola çıkacaklar,

Bölgesel çalıştaylardan sonra aradan geçen yaklaşık 2 ay içerisinde bir aidiyet oluşturmaya çalıştık,

Gençliğin zihinlerde kırsalı sahiplenmesi için bir başlangıç olsun istedik,

Haydi Türkiye’yi değiştireceğiz,

Gençlik kırsala dönecek,

Üretimin parçası olacak diye bir hedefimiz yok,

Bunun tek bir proje ile sağlanmayacağını da biliyoruz,

Öyle olsa zaten bunu bugüne kadar yaparlardı,

Bizim amacımız gençliğin dinlenilme arzusunun karşılık bulması,

Yaşadığımız coğrafyanın gençleri bunalmış durumda,

Kendisine konuşan ve sonrasında arkasına bakmadan giden,

Gittikten sonra da unutanlardan sıkılmış durumda,

Gençlik düşüncelerinin karşılık bulmasını ve dikkate alındığını hissetmek istiyor,

Mesele gençliği dilden düşürmemek değil,

Gençliği yılda 1 saat bile olsa dinlemek,

Sesine kulak vermek,

Ve, ortaya çıkan düşünceleri ayırt etmeksizin istişare kültürüyle yaşadığımız coğrafyanın politikalarına yansıtmak hepimizin ortak sorumluluğu,

Bundan 50 yıl ya da 100 yıl sonra,

Şu an yaşadığımız coğrafyada olan insanların neredeyse hiçbiri hayatta olmayacak,

Ben, olmayacağım,

Sen, olmayacaksın,

Biz, olmayacağız,

Ama bizim çocuklarımız, torunlarımız bu coğrafyada, bu dünyada hayatta olmaya devam edecekler,

Peki ya biz onlara ne miras bırakacağız,

Belki çok büyük bir miras değil ama bir miras bırakmak adına gerçekleştirdiğimiz bir proje Gençlik ve Kırsal Kalkınma Projesi,

Son 6 gün,

Siyasi düşüncelerini,

İnançlarını,

Bakış açılarını,

Ne taraftarı olduklarını bilmediğim gençler Anadolu’nun şehirlerinden bir bir yola çıkacaklar,

Tüm farklılıklarını bir zenginlik olarak gördüğümüz bu gençler,

Kapıdan içeri girdiklerinde hani Hazreti Mevlana’nın dediği gibi aynı dili konuşmasalar da aynı duyguları paylaştıkları için anlaşacaklar,

Mesele aynı dili konuşmak değil,

Aynı duyguları paylaşmak,

Biz, Türkiye’yiz,

Dünyanın neresine gidersek gidelim,

En nihayetinde ait olduğumuz coğrafyaya döneceğiz,

Yaşadığımız coğrafyada sadece benim mutlu olmam bizi mutlu yapmaz,

Bizim birlikte mutlu olmayı becermemiz gerekiyor,

Küçük bir aile düşün,

5 kardeşin var,

4 kardeşin mutsuz,

Sen, mutlusun aynı evin içinde bu mutluluğu ne kadar sürdürebilirsin,

Mutluluk paylaştıkça çoğalır,

Elbette eksiklikleri var yaşadığımız coğrafyanın,

Hepimizin isyanları var,

Ama sadece isyan etmek ne sağlayacak,

Daha iyiye gitmesi için emek vermedikten sonra,

Yarına dair hayaller kurmak gerekiyor,

Daha ilkokula başladığımız ilk günden itibaren ezberci sistemin bizden aldığı hayal kurma yeteneğimizi yeniden kazanmamız gerekiyor,

Bunun için Gençlik ve Kırsal Kalkınma Projesini gerçekleştiriyoruz,

Anadolu’nun bereketli topraklarına,

Kalbinde inanç olan bereketli insanlarıyla bir tohum ekmek istiyoruz,

Çıktık yola,

Devam ediyor yolcuğumuz,

Ve, devam edecek her gün daha çok bu sürece dahil olan inanan gençlerle birlikte,

Çünkü 100 yıl sonra ben, sen, biz bu coğrafyada olmayacağız ama bizim hayallerimiz, mirasımız bu coğrafyada yaşamaya devam edecek…

Öyle işte

Ahmet K.

Yetişkin ve Şimşek Aileleri...

Şimşek ve Yetişkin Aileleri…

Tanıyanlar bilir beni,

Pek iyi görmez gözlerim,

Bu gece görmeyen gözlerim açıldı,

Uyanmak istedim,

Uyanamadım,

Uykudan kalkmak istedim kalkamadım,

Rüyamda kıyameti gördüm,

O korkunç tabloyu korkuyla hissettim,

Korku hiç sarmamıştı bu kadar bedenimi,

Kalkmak istedim,

Ama kalkamadım,

Uyanığım kalkmak istiyorum,

Ama bir türlü kalkamıyorum,

Korkunç acıyı hissettim bedenimde,

Kaçıyorum ama kaçamıyorum,

Yakalanıyorum ama pes etmiyorum,

Korkunç bir şekilde yaşadım kıyameti bu gece rüyamda,

Uyandığımda üst üste iki sigara içtim,

Zaten sonradan başladığım sigarayı anlamsız bir şekilde arttırmış durumdayım,

Uyuşturmak isteyen bir ruh hali,

Ama uyuşmayan sürekli düşüncelerle kendini yenileyen bir dünya benimkisi,

Gece uyurken televizyondan izlediğim Şimşek ailesinin ölüm haberinden mi yoksa,

Bundan birkaç gün önce televizyondan izlediğim Yetişkin ailesinin ölüm haberinden mi bilmiyorum,

Hiç tanımadığım,

Hayatım boyunca görmediğim,

Yaşamımın hiçbir evresinde hayatımda yer almamış olan Yetişkin ve Şimşek ailelerinin ölümlerinden etkilendim.

Hani Emine Akçay vardı çocuklarına ısınacak odunu bulamadığı için intihar eden Ana,

Hani İsmail Devrim vardı çocuğuna okul kıyafeti alamadığı için intihar eden Baba,

Tek başlarına gittiler bu hayattan,

Arkalarında bıraktılar çocuklarını,

O çocuklar ısınacak odun buldu mu sonrasında?

Ya da o çocuk okul kıyafetini alabiliyor mu artık?

Ne fark var aralarında,

Ya da nedir ortak yanları “yokluk”, “yoksulluk”…

Yetişkin ve Şimşek aileleri göçtüler, gittiler,

Kendi kıyametlerini kendileri getirdiler,

Geride kalanlara da konuyu tartışmak kaldı,

Arkalarından konuşmak,

İyi veya kötü,

Sonuç; kimsesizlik,

Kimsesizlik yedi başlı masal ejderhaları gibi her gün biraz daha etrafımızı sarıyor,

Ve, artık yedi başlı masal ejderhalarıyla mücadele eden kimseler kalmadı,

Korkunç bir şekilde ölümleri yaşıyoruz,

Sonrasında yaşadığımız ölümlerin ardından neden diye küçük bir sorgulayış sornasında,

Umursamazca yolumuza devam ediyoruz,

Suçlu Emine Akçay mıydı?

Suçlu İsmail Devrim miydi?

Suçlu Yetişkin ailesi miydi?

Yoksa suçlu baba Şimşek miydi?

Kim bu suçlu?

Eğer dışarıdan bakarsanız “evet” kendileri ettiler,

En son baba Şimşek için katil der geçersiniz?

Yaratıcı içinde bu böyle mi?

Hiç sanmıyorum.

Yaratıcı hiçbir zaman sonuca bir tek bakarak kararı veren değildir,

Bunu da son gönderdiği dinimizde İslamiyet’te ve son kitap Kuran-ı Kerim’de anlatıyor zaten,

Merhametin kimi bulacağı belli olmaz,

Çünkü merhametin sahibi biz değiliz,

Merhametin sahibi olan Hak,

Bizim baktığımız gibi baksaydı zaten biz olmazdık,

Katil olan baba Şimşek değildi,

Suçlu olan Emine Akçay değildi,

Suçlu olan baba İsmail Devrim değildi,

Suçlu olan Yetişkin ailesi değildi,

Suçlu olan benimde senin de içinde yer aldığımız toplumdu,

Onları ölüme sürükleyen sürece seyirci kalan,

Düzeltmek için hiçbir şey yapmayan,

Yaşandıktan sonra sadece seyirci kalmadım görüntüsü veren toplumdu.

Evet, verdik görüntüyü,

Üzüldük,

Hislerimizi yazdık sosyal medyada,

Ekranlara çıktı toplum önderlerimiz taziyelerini ilettiler,

Açıklama yapması gerekenler açıklamalarını yaptılar,

Peki ya ne değişti?

Emine Akçay gitti; çocukları odun mu buldu?

İsmail Devrim gitti; çocuğu daha iyi bir yaşamamı kavuştu?

Bunlar son noktaya gelmiş ölüme gitmiş birkaç isimden bazıları,

Peki ya şu anda ölüme gitmek için sırada olanlar?

Onlar ne olacaklar?

Adalet, herkese lazım,

Hazreti Ömer adaleti demek,

İslamiyet neferleriyiz demek,

Peygamber (SAV) ümmetiyiz demek,

Allah Allah nidalarıyla haykırmak değil mesele,

Günde 5 vakit namaz kılarsın,

Ama inanç nedir bir tür anlayamazsın,

Bırak kardeşim,

Bırak şekilci olmayı,

Ne kendini kandır,

Ne de seni yaratanı kandırmaya çalış,

Emin ol hiçbir vakit kandıramayacaksın,

Saat gecenin 4’ünde attım kendimi sokağa,

Hıçkırıklarımı hissettim boğazımda,

Çünkü ben kıyameti gördüm bu gece rüyamda,

Korkuyu hissettim iliklerimde,

Yok öyle eğilip bükülmeye gerek yok,

Doğarken elimize verilmiş garanti süremiz dolduğu,

Ölüm gelip bizi bulduğu vakit,

Bizden sorulacak İbadetimiz sadece namaz, zekât, oruç, hac değil,

Dinde zaten bu değil,

İslamiyet mantık dinidir,

Günde 5 defa okuduğumuz ve anlamını bilmeden ibadet ettiğimizi düşündüğümüz Fatiha’yı okumak değildir,

Şimşek ve Yetişkin aileleri üst üste gelmiş iki timsal,

Bir de daha yaşanmamış timsaller var,

Görmek istersen görürsün,

Görmek istemezsen gören gözlerin görmez olur,

Bu senin elinde,

Başkasının değil…