30 Haziran 2023 Cuma

Her şeyi bilen değil, Bilmediğini bilen olacaksın!

Ey Oğul Atlasko!


Korku duvarını kıracaksın,


Değişimin bekleyerek gelmeyeceğini bileceksin,


Oturduğun yerden kendini mükemmel görerek zamanın gerisinde kaldığının farkında olacaksın,


Dünyanın içinde olduğun evden ibaret olmadığını bileceksin,


Öğrenmeye karşı bir açlığın olacak,


Karnın doyduğunda yeter diyorsun ya,


Beynin hiçbir zaman doyum hissine ulaşmayacak,


Ulaştığını düşünerek kendini kandırmayacaksın,


Vazgeçmek nedir bileceksin!


Herkesin olmak istediği noktada olsan dahi,


Öğrenme sürecin devam etmiyorsa,


Ne varsa kestirip atacaksın,


Dönüp arkana bakmadan beyninin açlık hissini yaşayacağı yollara çıkacaksın,


Her gün yaptığını tekrar edip durmayacaksın,


Kimsenin seni anlamasıyla meşgul olmayacaksın,


Sen açlığının peşinden giderken,


Zaten bir yerlerde anlaşılacaksın,


Anlaşılmakla uğraşarak sürüye ayak uydurup cesaretini kaybetmeyeceksin,


Korku bir duvardır,


Duvarı yıkanların her zaman öğrenme açlığı olanlar olduğunu bileceksin,


Zamanın kıymetini bileceksin,


Senden önce kıymetini bilenler sayesinde dünyadaki gelişimin devam ettiğini unutmayacaksın,


Herkesin zamanın değerini bilmesinin mümkün olmadığının da farkında olacaksın,


Yağmur istiyorsan yağmurun yağmasını beklemeyeceksin,


Yağdığı yere sen gideceksin,


Kar istiyorsan mevsimin kışa dönmesini beklemeyeceksin,


Olduğu yere sen gideceksin,


Bekleyerek geçen zamanın aslında senin en büyük zenginliğin olduğunun farkında olacaksın,


Çok iyi konuşmana gerek yok,


Her dilden iletişim kuracak kadar öğreneceksin,


Konuştukça da öğrendiklerinin sendeki değişimin öncüsü olduğunu göreceksin,


Bulunduğun yerden ağlayıp sızlanmayacaksın,


Hani ağlayıp sızlananlardan da uzak duracaksın,


Kendi bataklıklarına seni de çekmekten öteye geçemeyenlere müsaade etmeyeceksin!


Uzaktan bakıp yorum yapanlara kulak tıkayacaksın,


Zor olanı nasıl aşacağını her seferinde yaşayarak öğrendiğinden kimin ne dediğiyle değil,


Kendinin ne dediğine bakacaksın!


Harekete geçmek için koltuk bekleyenlerin dünyasına hiç girmeyeceksin,


En büyük koltuğun zaten zamanın içinde soluk aldığın an olduğunu bileceksin,


Koltuk gelir mi gelmez mi bilinmez,


İhtimali beklerken enerjini tüketmeyeceksin!


Ne istediğini bileceksin,


İstediğini bildikten sonra da kararlı olacaksın,


Ne iş yaptığının bir önemi yok,


En iyisi sen olacaksın,


En iyiye ulaştım diye doyuma ulaşmayacaksın,


Her şeyi sıfırlayıp yeniden başlamayı bileceksin,


İnsanı diri tutanın açlık hissi olduğunu hiç unutmayacaksın,


Her gece yastığa başını koyduğunda bugün ne öğrendim diye soracaksın kendine,


Öğrendiğin bir şey yoksa,


Sen uyurken günün sabahleyin çöp arabasına yüklenip gideceğinin farkında olacaksın,


Çöp olup giden bir günün verdiği duyguyu hissedeceksin!


Mükemmel olmadığını hiçbir zamanda olamayacağının hep farkında olacaksın,


Her şeyi bilen değil,


Bilmediğini bilen olacaksın! 


Senden sonrasına ise bırakacağın tek bir miras olacak,


Korku duvarını yıkmak!




1 Nisan 2023 Cumartesi

Sen de Lo Bırak Be!

Lo bırak be!


Dedim anayasa dedi nerede?


Dedim vatandaşsın dedi defterder!


Dedim hak adalet!


Dedi lo bırak be!


Dedim Rençber Aziz!


Dedi tanırım!


Dedim toprağı yok!


Dedi bilirim!


Dedim vetan için!


Dedi ölürüm!


Hiçbiri bana ait değil bu sözlerin,


Çocukluğumun kulağımda kalan sözcüklerinden!


Bizim oralardan olanlar bilir cümleleri,


Bilir bu sözcükleri peşi sıra dizenleri,


En çok da bu yüzden ağzımızda sakız olmuştur lo bırak be!


Esiriyim sözcüklerin,


Seviyorum ipe boncuk dizer gibi sözcükleri kullanmayı,


Her seferinde yeni bir tespih yapıyormuşum gibi geliyor,


Hiçbirinin taşları birbirine benzemiyor,


En çok da bu yüzden sözcüklerden oluşan bir koleksiyon yapıyorum.


Biliyorum,


Bunalımdasın,


Ne içindekini yaşayabiliyorsun,


Ne de dışındaki olabiliyorsun,


Her gün aynı noktadan gökyüzüne baktığın için başka bir yerde gökyüzü yok diye düşünüyorsun,


Sanki bir an uzaklaşsan yerini bir başkası kapacak ve bir daha gökyüzünü göremeyecekmişsin gibi geliyor,


Kaderimiz buymuş bizim diyorsun,


Ne yapalım Allah böyle yazmış diyerek kendini kandırıyorsun,


Allah’ı neden karıştırır insan her seferinde anlamak zor,


Kararları veren sen,


Tercihleri yapan sen,


Cesaret göstermeyen,


Her gün aynı noktadan gökyüzüne bakan,


Bir adım bile atmaktan üşenen,


Dayatılana boyun eğen,


Kendini yaşama kapatan sen!


Ama kaderi yazan Allah!


Lo bırak be!


Kader diyerek sürekli sığınak arayanın bakacak bir gökyüzü olmaz,


Baksa bile gördüğünün farkını ayırt edemez!


Mesela sen bulunduğun yerde fark edilmeyi beklerken,


Belki de asıl fark edileceğin yer hiçbir zaman bulunduğun yer olmadığı için fark edilmiyorsundur,


Tek bir defa yerini değiştirdiğinde fark edileceğini bilsen,


Sürekli olarak aynı noktada zıplayıp ben buradayım demek,


Peki ya aslında meselenin oraya bakan kimsenin olmadığını görmemek!


Mükemmel zannettiklerinin özünde mükemmel olmadığını ve seninle aralarındaki temel farkın bulundukları yeri değiştirmek olduğunu gördüğün an değişim sarmalının içine giriyorsun,


Aramakla hiçbir şey bulamazsın!


Sen kendini geliştir,


Kendin için emek ver,


Aradığın ne varsa zaten hepsi seni bulur!


Hayattaki en büyük mahkumiyet vazgeçememektir!


Vazgeçmeyi becereceksin!


Bu işi bırakırsam ne olur,


Bu itirazı yaparsam ne olur,


Eşimi bırakırsam ne olur,


Ülkeden ayrılırsam,


Şehrimi değiştirirsem,


Sürekli olarak ne olur sorusunu yaşamak yerine önce emin olacaksın,


Engel olarak gördüğün ne varsa onlar olmasa da hiçbir değişen olmazdı!


Çünkü en büyük engel kişinin kendisidir!


Çocuğum olmasa şunu yapardım,


Annem babam karışmasa neler yapardım neler,


Evli olmasam var ya!


Hiçbir şey değişmezdi!


Engel sensin,


Senden başkası değil…


Zihin yapısı enteresandır insan evladının!


Sığınaklara tutunarak kendini uyutma özelliğine sahiptir!


Afyona ihtiyacı yoktur insanın,


Kendi kendisini uyuşturan bir varlık özelliğine sahip olması teslimiyetçi olmasının temelinde yatandır!


Asıl teslim olması gerekene teslim olanın yaşama dair sığınak arayışı yoktur,


Ne olacak,


Senin olan kaybetmemen gereken tek gücün zamanken,


Zamanı kaybedeceksin,


Ve, zamanın dışındakilere kendini hapsedeceksin!


Dünya anlaşılmadan yaşanacak bir hayat değildir,


Önce anlayacaksın,


Anladığını anlamlandıracaksın,


Anlamlandırdığını yaşayacaksın!


Her gün aynı insanlarla aynı sohbetleri etmek sıkıcı değil mi?


Yerini bir terk et,


Şöyle bir uzaklaş,


Aradan 10 yıl geçsin,


Sonra ayrıldığın yere geri dön,


Değişen hiçbir şey olmadığını yerinde kalanların esprilerinin,


Dedikodularının,


Sohbetlerinin konusu bile değişmez!


Sen, oradan ayrılmadığın müddetçe o değişmeyenin içinde sende olacaksın!


Haydi bir soluk al!


Bu gece bu kadar yeter,


Ben biraz daha yerimi değiştirip Flemenkçe çalışmaya devam etmeliyim,


Yerimi değiştirdiğim için tanıştığım insanlarla daha çok sohbet etmek için hiç tanımadığım sokaklarla ve o sokakların insanlarıyla tanış olmak istiyorum!

Sen de Lo Bırak Be!


31 Mart 2023 Cuma

Siyasetin çirkin yüzüyle karşılaşmak mı yoksa Van Gogh’un pahabiçilemez yüzüyle mi?

Kimliği olan sokaklarda yaşamak,


Geçmişi bugüne taşıyan binaların arasında gezinmek,


Her sabah uyandığımda karşılaştığım manzaradaki binanın önünde bir tabela,


Van Gogh bu binada çalıştı cümlesiyle güne başlamak,


Sonra zamanın içinde yolculuğa çıkarak o ana gitmek ve ruh halini hissetmek,


Çocuklarımızın en büyük eksiliği kimliği olmayan sokak ve caddelerde büyümek zorunda kalmaları,


Bir asır önceki şehrin fotoğrafıyla şimdiki resmini bir araya koyduğunuzda gördüğünüz benzerlikler şehirlerin kimliğini oluşturur,


Kendi kulağını kesen,


Ve, kulağını kestiğini hatırlamayan,


Hayatının en üretken dönemlerinde bile anlaşılamayan,


Akıl hastanesinde yatan,


Kullandığı renklerle ve çizgileriyle anlaşılmak için mücadele eden,


Kardeşine tam 650 adet mektup yazan, 


Yazdığı her mektupla ruhsal yaşadığı durumu anlatan,


Âşık olduğu kadının aslında bir başkasıyla nişanlı olduğunu öğrendiğinde çöken,


Akıl hastanesindeki doktorunun çizdiği portresini hediye ettikten sonra doktorunun değer vermediği ama yıllar sonra 50 Milyon Dolara satılan tablosunun pahabiçilemezliğini göremeyen Van Gogh…


Kendisiyle aynı ismi taşıyan ve kendisinden sadece 6 ay sonra vefat etmiş olan kardeşi Theo oğluna abisinin ismini vererek belki de bu büyük mirasın asırlar sonrasında hak ettiği değere ulaşmasını sağladı.


Van Gogh’u kaybetmenin üzüntüsüne dayanamayan Theo’nun oğlu küçük Van Gogh’un mirasçı olduğu,


Yaşamı boyunca çabaladığı,


Ve, bugün Hollanda’da yer alan müzenin kurulmasıyla tarihin içindeki renklerin dokunuşları bugün bütün insanlık için hala pahabiçilmez bir şekilde yolcuğuna devam ediyor.


Fırçasını her tualle buluşturduğundaki bıraktığı renkler,

Sıçrattığı dokunuşlar,


Melankoliyi en dibine kadar yaşayan ruh hali,


Bazen kendi canını bile acıtacak kadar içindeki ruhsal dünyayla mücadele eden Van Gogh,


Tam bir yıldır yaşadığım evin tam karşısında çalışmış,


Her sabah geçtiği sokaklardan geçiyorum,


Yürüdüğü yolları adımlıyorum,


Sonra Atlas’ı alıyorum,


Ve, etkileyenlerin arasından birlikte koşturuyoruz,


Koca bir asır önce çalıştığı bina bugün hala aynı renkleriyle ve doğallığıyla çalışanlarını ağırlamaya devam ediyor,


İçeriye giren insanların her sabah karşılayanı olan resmiyle ürettiklerinin bir yansıması olarak insanları selamlıyor.


İntihar eden ve ettiği intiharın ardından ölmediği için kliniğe kadar kendi giden,


Klinikte yeterli teknik ekipman ve doktor olmadığı için tedavisi gerçekleştirilemeyen Van Gogh,


Saatler sonra yaşama veda ederken,


Kendini kaptırarak çizdiği resimlerin her birinin bu kadar pahabiçilmez olacağını bilse acaba aynı sonla mı yaşama veda etmek isterdi…


Kimliği olan şehirlerin sokaklarında çocuklar ile bizim çocukların arasındaki fark nedir derseniz?


Biz, şehirlerin, sokakların, mahallelerin, köylerin kimliklerini kaybetmelerini sağlayarak büyüdüğümüzü zannettik,


Ama aslında büyürken küçüldük…


Her sabah evinden çıktığında nasıl bir sokak ve şehirle karşılaşırsa çocuk ona göre şekillenir!


Bizim sokaklarımızda siyaset,


Çarpık kentleşme 


İmar rantlarının bir yansıması olarak sürekli yükselen gökdelenler,


Her ay neredeyse bir başka firmaya kazanç sağlamak için sökülüp takılan kaldırımlar,


Bitmek bilmeyen alt yapı çalışmaları,


Her yağmur yağdığında sökülen ve sonra yeniden yapılması gereken yollar,


Birbirine benzeyen kamu binaları,


Hiçbir kültürel özelliği olmayan gelişigüzel yapılmış okullar var.


Söze başlayınca öyle bir tarih anlatıyorlar ki,


Sonra bir yürümeye başlıyorsun,


Anlatılan tüm tarihi söküp atan ve yenisini yaparken de sürekli olarak tüketen bir şehirleşme görüyorsun.


Sonra bizim çocukların sanata, müziğe, bilime ve üretime olan ilgisinin olmasını bekliyorsun,


Her gün binlerce yetenekli çocuk yeteneklerinin bile farkına varmadan çocuk oluyor,


Binlerce çocuk genç,


Binlerce genç yetişkin,


Ve, binlercesi de kendine dair hiçbir şeyi fark etmeden yaşamdan ayrılıyor.


Tam 100 önceki resimleri bir kenara koyun,


Sonra da bugünün resimlerini bir karşılaştırın,


Hangi şehirde yaşıyorsanız şöyle bir internet taraması ile bakın,


Göreceksiniz çocukların gündemlerini belirleyenlerin şehirlerin kimliklerine dair tükettiklerini,


Van Gogh’un koca bir asır önce çalıştığı binanın önünden geçiyorum,


Sonra etkileyenlerini herkes gibi selamlıyor,


Ve, yoluma devam ediyorum….


Bazen soruyorlar neden gittin diye?


Aslında daha fazla tükenmemek için ve kendi tükenmişliğimi de çocuğuma miras bırakmamak için gittim!


Her sabah sokağa çıktığında siyasetin çirkin yüzüyle mi karşılaşmak yoksa Van Gogh’un pahabiçilemez yüzüyle mi…


Türkiye kendi tercihini yapmak zorunda,


Çocukların neyle karşılaşması gerektiğine siz karar vereceksiniz,


Sonra da o çocukların hiç birinden şikayet etmeyeceksiniz!





26 Şubat 2023 Pazar

Sonbahar yaprakları gibi dökülüyoruz bir bir!

Sonbahar yaprakları gibi dökülüyoruz bir bir!


Esen rüzgarla birlikte savruluyoruz dört bir yana,


Kurumuş yapraklar,


Üzerimize basan ayaklar,


Çatırdıyoruz her birimiz,


Kalplerimiz kırılıyordu eskiden,


Öfkeleniyorduk eskiden atıyorduk içimize,


Susuyorduk,


Acısa da canımız üzerimize basan ayakların duydukları keyfin karşısında sesimizi çıkarmıyorduk,


Kırılan kalplerin yerini önce kaburgalarımız, kemiklerimiz aldı!


Sonra da yerini tüm bedenimiz ve parçalanmak,


Kırılmak derken yok olmaya başladık!


Kim toplayacak şimdi sonbahar yaprakları gibi dört bir yana savrulmuş her birimizi,


Kim yeşertecek yeniden 100 yıllık çınar ağacını?


Bir gece yaprak dökümünün yerini gövdesinden kopan ağaçlar aldı!


Sayılan 50 bin ağaç,


Sayılmayan daha kim bilir kaç ağaç bir anda yok oldu ormandan!


Çok şey istemedik be sizden!


Basit şeyler istedik,


Biz birbiriyle mücadele etmekten yorulmuş her acıyı yaşamış bir neslin çocuklarıyız dedik!


Sizin yaşadığınız ayrılıkları,


Karmaşayı,


Çöküşleri,


Darbeleri,


Yıkımları biz yaşamak istemiyoruz!


Alın ülkeyi yönetin ne yapacaksanız yapın ama bize yaşattıklarınızı yaşatmayın dedik.


Ne istedik sizden,


Dünya çocuklarıyla rekabet etmek için imkan, 


Liyakat,


Hakkaniyet,


Ve, adil bir düzen içerisinde erişebilirlik istedik!


Akademisyenin çocuğu akademisyen olmasın,


Siyasetçinin çocuğu siyasetçi olmasın,


Bakanın eşi bakanlık yapmasın,


Onun çocuğu babası devleti yönetiyor diye devletin imkanlarını kullanma hakkını kendinde bulmasın istedik!


Bir dünya var dedik,


Yıl olarak hepimiz dünya üzerinde 2023 yılını takvimlerde görüyor olabiliriz ama her ülke takvim yılında 2023 yılını yaşamıyor,


Bırakın çıkalım bu 1800’lü yıllardan,


Çağı yakalayalım dedik!


İnşaat ekonomisiyle Türkiye büyümüyor,


İnşa ekonomisi gerekiyor,


Herkes okul binası yapar,


Mesele okulun içindeki eğitim sistemini inşa etmek,


Herkes yol yapar,


Mesele yolun üstünde giden arabayı yapmak,


Herkes havalimanı yapar,


Mesele havalimanına inip kalkan uçağı yapmak,


Herkes hastane binası yapar,


Mesele hastanenin içindeki teknolojiyi ve kullanılan tıbbi ilaçları üretmek dedik!


Biz, inşa dedik,


Siz, inşaat dediniz!


Bir günde çöktü inşaatlar,


Daha duracak mı zannediyorsunuz!


Durmayacak!


Çünkü inşaat ekonomisiyle atılan her adım felakete sürükler!


Her şeyi bilen insanlar değiliz,


Bilmek zorunda da değiliz,


Siz de bilmeyin kardeşim,


İhtisas sahibi olanlarla yol gidelim dedik!


Elimizde proje dosyaları kapı kapı dolaştık,


Belki bir kişinin daha yaşamına dokunabiliriz diye günlerce kendimizi anlattık,


Ne oldu,


Siyaset kurumundan gelen tek bir telefona projeleri teslim ettiniz!


Ne oldu üreten beyinleri bir bir küstürdünüz!


Eline ok alıp gaza niyetine ok atanları,


Seçim kaybedenleri,


Aday yapılmayanları,


Yakın olanları bir yerlere taşıyarak sistem kurabileceğinizi düşündünüz,


Her atama beraberinde kurumsal çöküş getirdi!


Şimdi kalkmış gözümüzün önünde yatan resmi rakamlara göre 50 bin kişi yatarken,


Tribünlerde atılan birkaç istifa sloganı sonrasında maçların seyircisiz olması gerektiğini söylüyorsunuz!


Ne olacak maçlar sessiz olsa ne olacak,


Gözümüzün önünde duran gerçekler kayıp mı olacak?


Ya da toprağın altındaki 50 bin kişi yerinden mi kalkacak?


Gerçeklikten uzaklaştıkça her seferinde daha korkunç bir senaryo yaşıyor coğrafya!


Bugün tam 1 yıl oldu ben Türkiye’den ayrılalı!


Ne yaptı Bölgesel kurumlarınız!


Neyi becerdi?


Neyi değiştirdi?


İstisnai kadrodan 6400 ek gösterge verdikleriniz tek bir yeni proje hayata geçirebildi mi?


Geçiremezler!


Yapamazlar!


AFAD gibi kurumların hepsi!


Çekirdekten yetişmeden yönetici olanın kurumları anlama şansı yoktur.


Türkiye Devlet Planlama Teşkilatı kapatıldıktan sonra neden bu kadar etkilendi!


Çünkü DPT kendi içinde kurumsal kültürü oluşmuş liyakati koruyan bir yapıydı!


Onlarca kurum açıldı,


Onlarca kurum kapatıldı,


Hiçbirinin kapatılması bu kadar büyük etki oluşturmadı neden biliyor musunuz?


Çünkü rol model kurumsal yapı yok oldu!


Bir daha iktidar olunca ne yapacaksınız?


Ya da her koltuk sizin olsa ne yapacaksınız?


Ne kadar yaşayacaksınız?


Bugün sorumluluk sahibi insanların her biri öldükten sonra depremde ölenlerin her birinin ayrı ayrı hesabını vermeyecekler mi?


Allah’ı dilden düşürmemekle olmuyor!


Allah’ı kalpte yaşamak zihinde hissetmek gerekiyor.


İnsanlar günlerdir soğuğun altında,


Çadırlarda yaşıyor,


Yahu çadır versek ne olur vermesek ne olur?


Hangi çadır korur bu soğukta o insanları!


Bölgede GAP İdareniz yok mu sizin?


Bölge Kalkınma İdaresi değil mi?


Sahi ya 1 Nisan’a kadar mesaiye ara vermişsiniz,


Zaten yok ki!


Bir planlama yapmak,


Bölgede şu geçen 20 günde 5 tane konteynır prefabrik ev yapmak için fabrika kurmak bu kadar mı zor?


Şimdiye fabrikalar kurulmuştu,


Yerinde üretim yapılıyordu,


Ve, her gün üretilenler insanlara tahsis ediliyordu!


Kızılay’ın logosuz çadırları sattık diye savunma yaptığı bir ortam da hangi kurumsallık,


Ve, hangi kurumsal kültür?


Sakın koltukta oturanlar için gecenin bu saatinde kağıdı kaleme dokundurduğumu düşünmeyin,


Benim derdim Anadolu’nun insanları…


Ne lanet bir siyaset ve koltuk sevdası varmış ülkede,


Biraz vazgeçmeyi bilin,


Benimle uğraşmak istediler,


Cahil beyinleri, üretemeyen kapasiteleri ile hayatımı elimden çalmaya çalıştılar,


Yok Eywallahım yok dedim,


Bir günde çıktım ülkeden,


Zannediyorlar ki bütün dünya kendilerinin,


Yahu ben içimdeki memleket sevgisinin zekatını versem hepinizi boğar,


Ama yok hemen etiket vurarak şucu bucu diyerek insanları karalayarak algı yönetmeyi alışkanlık haline getirmişsiniz,


Yok kardeşim yok!


Siz hep bir şeyci oldunuz,


Siz, bir şeyci olduklarınızı red ederek yol değiştirip, 


Gömlekler değiştirdiniz,


Ama biz sizin giydiğiniz gömleklerin hiçbirini giymedik,


Üretelim istedik.


Hanginizin hangi köşede neler yaptığını anlatsam buradan bilmem nereye yol olur!


Sizinle uğraşmak gibi bir derdim yok!


Zaten birbiriyle uğraşanlar yüzünden yaşamıyor muyuz bu günleri!


Sonbahar yaprakları gibi savrulduk dört bir yana,


Önce kalbimiz parçalandı,


Sonra bedenlerimiz,


Kim getirecek bu memlekete baharı,


Kim getirecek bu memlekete yeniden kavuşmayı,


Her gün daha çok tiksinti duyduklarımızın arasında,


Meselemiz futbol maçları seyircili mi oynansın yoksa seyircisiz mi?


Tartışmaya devam!


14 Şubat 2023 Salı

Gaza niyetine ok atanlarla bilim ve akıl doğrultusunda gerçekleri savunanlar arasındaki ince bir yol ayrımından geçiyoruz!

Ben, Hatay,


Ben, Kahramanmaraş,


Ben, Gaziantep,


Elbistan,


Pazarcık,


Malatya,


Diyarbakır,


Elazığ,


Ben, Osmaniye,


Antakya’yım…


21. yüzyılda Cumhuriyetin 100. yılında toplu bir mezarlık oldum.


Çığlık çığlığa bir coğrafya kıyametini yaşadı.


İnsanlar ölümün kendine bir an önce gelmesi için belki de sert esen soğuğa karşı yalvardı,


Arada mucizeler bir bir gösterdi kendini,


Mucizenin çok daha ötesinde ölmemesi gerekenlerin olması için yapılması gerekenler maalesef yapılmadı.


Biz, suçlu değiliz!


Ne Hatay suçlu,


Ne de Kahramanmaraş,


Biz, suçlu değiliz!


Suçlu sizsiniz inşaat yapılmaması gereken yerlere inşaat yapanlar,


İstenilen kalitede beton ve demir kullanmayanlar,


Yeterli temel derinliğini kazmayanlar,


Uygun olmayan inşaatlara ruhsat verenler,


Yüksek kat izinlerine müsaade edenler,


Rezidans adı altında lüks mezarlıkların yapılmasına müsaade edenler,


Liyakatsizce yaptığınız atamalarla gaza niyetine ok atanı daire başkanı yapanlar,


İhtisas sahibi olmayanı en üst düzey yönetici yapanlar,


Çığlıkları duymayanlar,


İnsanların çığlıklarına kulak tıkayarak hala önümüzdeki seçim nasıl olacak,


Koltuğumuzu nasıl koruyacağız,


Ya da koltuğa nasıl ben otururum hesabı yapanlar…


Gurur duyun oturduğunuz koltuklarla,


Gurur duyun!


Bütün koltukları size bırakıp gitmiş olmanın verdiği duygu yoğunluğu ile günlerdir izliyorum.


Ben, Gaziantep,


Ben, Elbistan,


Ben, Samandağıyım…


Biz bu ölümlerin hiçbirinin sorumlusu değiliz,


Ne kader deyin,


Ne de bir sığınak arayın,


Kendi yaptıklarınızın sonuçlarını yaşıyorsunuz,


Değer miydi?


Şimdilik 35 Bin olan sayı muhtemelen çok daha yukarılara doğru gidecek!


Haritadan silinen şehirler,


Haritadan silinen insanlar,


Dün birbirini sokakta görürken selamlaşan insanlar bir daha belki tanıdıkları yüzleri göremeyecekler!


Siyasetin hırsının ve bitmek bilmek bilmeyen mücadelesinin sonuçlarını bir millet daha fazla nasıl yaşayabilir!


Kim sorumlu?


İnşaatları yapan müteahhitler mi?


Sakın!


İnşaatı yapan da suç aramayın,


Öncelikle yaptıran da arayın,


Yaptıran izin vermedikten sonra nasıl yakabilir ki o müteahhit!


Üzeri örtülenler olmasa bugün yaşananlar olmazdı!


Örttükçe üzerini her seferinde daha korkuncu buluyor bizi!


AFAD merkez teşkilatı çöktü,


AFAD’ı ayakta tutan ise taşradaki çekirdekten yetişme aktörler ve onların sahada bugünü görerek yetiştirdikleri gönüllüleri oldu.


Cezmi Müdür mesela topladı gitti tüm gönüllüleri günlerce maaş karşılığı değil gönül karşılığı çalışanlarla verdi mücadeleyi,


Merkez çekirdekten gelenlerden oluşmadığı için ne bu ruhu anladı ne de bu ruhun kıymetini…


Depremlerin en büyük aktörü AKUT duydunuz mu bu ismi bu depremde?


Eskiden gündemi belirleyen AKUT’tu?


Ne yaptı Nasuh?


Everest’e çıkan ilk Türk ne yaptı size,


Nasuh olması gerekirken AFAD’ın başında asli başlattığı işten kilometrelerce uzağa itildi,


Ne kazandınız?


Ne elde ettiniz?


Kurumların içini boşalttınız,


Karaman’a Belediye Başkan adayı yaptığınızı seçim kaybetti diye yer bulalım diye Bölge Kalkınma İdaresine atadınız,


Yetmedi çok büyük başarılar elde etmiş gibi oradan TSE’nin başına verdiniz,


Sokaktan geçeni Belediye’de özel kalem müdürü kadroları vererek 6400 ek göstergelerle Başkanlıklara getirdiniz,


Kurumları tanımayanlarla kurumları yönetmeye kalkınca gaza niyetine ok atanlar çıktı ortaya,


Çöktü işte sistem tablo ortada!


Gökyüzünden meteor düşse,


Yer yüzünden değil 7 10 şiddetinde deprem olsa devam etmesi gereken eğitime yine ara verdiniz!


Deprem öldürmüyor,


Cehalet öldürüyor,


Cahil olan toplum değil cahil olan eğitime ara verme kararı alan ya da aldıranlar aslında,


KYK yurtlarını tahsis etmek,


Hangi parlak zeka verdi bu fikri gerçekten merak ediyorum,


Gençlerin eğitiminin devam etmesi gereken yerde,


Türkiye’de bugün var 1 milyona yakın karavan ver bir karar tüm karavanlar konteynırlar bir günde yığılsın bölgeye,


Yok!


Ben, Pazarcık,


Ben, Şanlıurfa, 


Ben, Antakya,


Biz, almadık hiçbirinizin canınızı suçlamayın bizi,


Siz, kendi kendinize yaptınız diyor Anadolu’nun şehirleri duyuyor musunuz?


Sesimi duyan var mı diyorlar!


Ne yapalım!


Susalım,


Hiçbirimiz hiçbir şey demeyelim,


Gaza niyetine ok atanlardan depremlerde bizi kurtarmalarını mı bekleyelim!


Tüm yaşananlar az gibi bir de üzerine deprem felaketi,


Bir dakika bir durun,


Düşünün,


Yazık dünyanın en güzel coğrafyasının en güzel insanlarına yazık,


Dünyanın hiçbir yerinde böyle birbirine kenetlenen insanlar bulamazsınız,


Kendi kendine ayakta kalmak için mücadele eden insanların emek veren çabasına saygı gösterin!


Bir yanım uyumak istiyor,


Bir yanım uyanmak,


Ne uyuyorum aslında,


Ne de uyanığım…


Bir yanım susmak istiyor,


Bir yanım bağırmak,


Ne susuyorum,


Ne de bağırıyorum…


Bir yanım güneşe bakıyor,


Bir yanım aya,


Ne güneşi görüyorum,


Ne de ayı aslında…


Bir yanım yağmurda yürümek istiyor,


Bir yanım rüzgarı hissetmek,


Ne yağmuru hissediyorum,


Ne de rüzgârı…


Bir yanım gülmek istiyor,


Bir yanım ağlamak,


Ne gülmeyi becerebiliyorum,


Ne de ağlamayı!


Bir yanım sevmek istiyor,


Bir yanım terk etmek,


Ne sevebiliyorum,


Ne de terk edebiliyorum!


Bir yanım düşünmek istiyor,


Bir yanım düşüncelerden uzaklaşmak,


Ne düşünebiliyorum,


Ne de düşüncelerden uzaklaşabiliyorum!


Bir yanım üretmek istiyor,


Bir yanım tüketmek,


Ne üretebiliyorum,


Ne de tüketebiliyorum!


Kim miyim ben?


Senim,


Ve, arada git geller ile zamanı tüketenden başkası değilim!


Sürekli bir gel git hali,


İçindeki enerjiyi tam harekete geçireceksin,


O an tam da harekete geçtiğin anda her seferinde şiddetli bir fırtına kopuyor,


Tam da başladığın noktaya,


En başına geri dönüyorsun,


Sürekli içinde yaşadığından dolayı da sadece sana ait bir durum zannediyorsun,


Ah bir öyle olmadığını bilsen,


Değil!


Senin kaderin değil bu durum,


İçinde yaşadığın için herkes gibi aynı döngünün içine hapsoluyorsun,


Bir insanın en büyük sağlık sorunu ne olabilir?


Kanser mi?


Diş ağrısı?


Migren?


Timor?


Vardır elbet her birinin kendisine ait bir ağır süreci,


Hiçbirinin aslında psikolojinin yanında bir değeri yok biliyor musun?


İçinde yaşadığın gelgitlerin seni sürüklediği sürecin sorumlusu sen değilsin!


Hiçbir zaman da olmadın.


Doğru bir coğrafyada doğdun ama doğru bir yönetim şekli hiçbir vakit seni bulmadı.


Doğru bir okula gittin ama doğru bir eğitim sistemi seni hiç bulmadı.


Doğru bir evde doğdun ama doğru bir ebeveyn eğitim süreci yaşamadın.


Doğru bir mahallede geçti çocukluğun ama doğru bir akran eğitimi almadın.


Doğru bir sınıfta okudun ama doğru bir rekabet sistemi yoktu.


Doğru dersleri aldın ama doğru bir öğretim şekli yoktu.


Doğruların içindeki yanlışların etkisini yaşıyoruz.


Doğru bir zamanda doğdun ama doğru bir şekilde zamanı yaşayamadın.


Umudun tükendiği noktada hep birlikte ayağa kalkmak zorundayız!


İnşa edilmesi gereken tam 10 şehrimiz var ilk etapta,


Bir daha böyle bir acı yaşamamak için hep birlikte gerçeklerle yüzleşerek artık yanlışları yapanları kutsallaştırmadan yolumuza devam etmek zorundayız.


Yanlışları kutsallaştıranları bloklayıp geçeceğiz,


Doğruların üzerine toprağın altında bıraktıklarımızın yaşanmamış hayatlarının hatırına yeni bir Anadolu inşa edeceğiz.


Zorundayız!


İnşa etmek zorundayız!


Gaza niyetine ok atanlarla bilim ve akıl doğrultusunda gerçekleri savunanlar arasındaki ince bir yol ayrımından geçiyoruz,


Hep birlikte ya toprağın altındakilerin hatırına çocuklarımızı kurtaracağız,


Ya da hep birlikte çocuklarımızla birlikte onları bulan sonun bizi bulmasını bekleyeceğiz…


Ver kararını,


Ve, geç harekete kardeşim!






29 Ocak 2023 Pazar

Toplu eğitim sistemini reddediyorum!

Çocuklar ikiye ayrılır.


Kaderi önceden planlanmış olanlar,


Ve, kaderini yolda bulanlar….


Kaderi önceden planlanmış olanları yaşama geldikleri günden itibaren belirli bir yol bekler ve bu yol üzerinde ilerler.


Yaş ilerledikçe insan beyni dünyayı anlamaya,


Ve, dönüp ilk çocukluk döneminden itibaren geçmişine projeksiyon tutmaya başlıyor.


Ben, köpeklerden anlamsız bir şekilde korkarken Atlasko korkmuyor,


Bu korkuyu yaşıyor olsam da korkuyu ona geçirmek veya geçirmemek benim elimde,


Uyurken gürültüden hiçbir şekilde etkilenmiyorum,


Dünyanın her yerinde uyuyabilirim,


Aynı durum Atlas içinde geçerli,


Konserin ortasında da uykusu varsa kendini bırakıyor.


Her çocuğun ayrı bir gelecek planlaması olmak zorunda.


Her çocuk okula gidince alfabeyi, sayıları, okumayı öğrenerek yaklaşmak belki de çocuğun en büyük öğrenme dönemini geçiştirmenize neden olacak.


Toplu eğitim sistemine karşıyım.


Toplu eğitim sistemi yaklaşımının çocukların körelmesine neden olduğunu düşünüyor ve reddediyorum.


Birbirine benzemeyen,


Birbirinden bağımsız hikayelere ve ilk çocukluk dönemine sahip bireylerin gelişi güzel bir şekilde tek bir sınıfa doldurulması ve sonra başlarına tek bir öğretmen dikilerek buna da Sınıf Öğretmeni denmesi ve her dersin bizatihi o öğretmen tarafından verilmesini beklemek çocukları daha yaşama başlamadan yaralamaktır.


Çocuklar kitap okumuyor,


Ya da toplum kitap okumuyor diyoruz!


Sen çocuğun oyuncağının kitap olmasını sağlarsan o çocuk kitap okur,


Ama çocuk kitabı oyuncak olarak değil tam tersine zorunluluk ve baskı olarak görürse kitap okumak tabi ki istemez.


Bir çocuk odası düşünün,


Rengarenk oyuncaklarla dolu,


Bir köşede kamyonlar,


Bir köşede arabalar,


Bir köşede bebekler,


Bir köşede robotlar,


Bir köşede Legolar,


E bir köşede de kitaplık yapmışsınız ve kitap koymuşsunuz,


Çocuk oyun olarak hangisini seçer?


Sıralama olarak kitaplar en sonda kalacaktır.


Daha da kötüsü belki de sıra gelmeyecektir.


Çocuğa seçilen her oyuncağın aslında onun merak duygusunu arttırıp,


Körelttiğini bilseydiniz,


Bir çocuğa oyuncak hediye alırken ya da kendi çocuğunuza oyuncak alırken göze güzel görünen hiçbir şey almazdınız.


Atlasko’nun en büyük oyuncakları bir top beyaz kağıt,


Ve, kalemleri,


Kağıt ve kalemle oynamayı,


Zihnini çalıştırmayı bir oyuncak olarak görürse ben o vakit Atlasko’nun yaşamına dokunmuş olurum.


Yaşamın içinde her gün yüzlerce Einstein zekasına sahip birey farkına bile varılmadan kaybediliyor,


Ya da belki de çocuğunuz Mozart’tan daha iyi bir besteci,


Belki de Nicolas Tesla’dan daha üretken bir beyin yapısına sahip,


Belki de Picasso’dan çok daha büyük derinliğe sahip resimler yapabiliyor,


Ya da kim bilir belki de Socrates’ten daha büyük bir derinliğe sahip,


Karpuzları kamyonun arkasına dizer gibi rastgele tabi tutulan eğitimle çocuklar yetişmez,


Türkiye bugün başlasa,


Bugünden itibaren 30 yıl sonrasına belki kendisinin farkında olan nesillerin yetişmesine katkı sunacak durumda.


Çocuğunuzu kurtarın,


Sistemin içinde kaybolmaması için emek verin,


Gelişi güzel cümlelerle okula gittiğinizde size çocuğunuz çok başarılı diyen eğitimcilere kapılmayın!


Bir çocuğun hem sayısal hem de sosyal bilimlerde başarılı olması için zorlamayın,


Edebiyattan yüksek not alan çocuğun matematik dersi düşük diye matematik dersi aldırmayın,


Daha çok edebiyat dersi alarak güçlü yanının fark oluşturmasını sağlayın,


Sistem ama hem matematik istiyor hem de edebiyat istiyor,


Sistem ne istediğini bilmiyor ki!


Bugün istediğini yarın değiştiriyor,


Sistem istiyor diye doğru olduğunu düşünmeyin,


Sistemin içinde varsın başarısız olsun,


Hani başka bir tabirle memur olmasın,


Kendi olsun ve kendi olduğu vakit değerini bulacaktır.


Yaşama dair korkularım yok benim,


Bir çerçevenin içinde yaşamıyorum,


Dayatmalara boyun eğmemenin en büyük ibadet olduğunu düşünüyorum,


Çocuklarınıza baktığınızda içinizde düşündüğünüz yaşı kaç olursa olsun mutsuzluğu var ya,


Bunun için sorumlu aramayın,


Ya da kendinize baktığınızda gördüğünüz mutsuzluk var ya,


Tek bir sorumlusu var bunun,


İçinizdeki enerjiyi kullanmayı ve tüketmeyi size öğretmediler,


Kendi kendinize de öğrenemeyince aşırı yüklenmeden elektrik akımı gibi düşünün trafo patladı,


Sürekli elektrik akımı geliyor ama trafo da biriken enerji dağılmıyor,


Ne olur bir süre sonra trafo korkunç bir şekilde patlar!


Dün Atlasko’nun doğum günüydü,


Geçmişe projeksiyon tutarak ilerlediğim yolda ne kimseyi dinliyorum,


Ne de denilenlere kulak veriyorum,


Kendisi olamayanların çocuk yetiştirmesini de maalesef beklemiyorum.


Merak duygusu inanılmazdır.


Onu doyurdukça daha çok acıkır ve ister,


Ama bir iştahsızlık başladı mı işte o vakit açlığı öldürmez ama düşünmeyi kaybettirir,


Bu da yaşamda birçok problemi beraberinde getirir.


Kaderini yolda bulanlardanım,


Hala da aramaya devam ediyorum,


Her gün bir önceki güne projeksiyon tutarak daha geniş çerçeveden bakıyorum,


Sonra Atlasko’nun gözlerine bakarken merak duygusunu harekete geçirecek araçlar bulmaya çalışıyorum.


Çocuk,


Bembeyaz bir kağıt temizliğinde bize bir emanet ve onun sorumluluğu bizim üzerimizde…


Bir aynaya bakın,


Ve, düşünün…


İyi geceleriniz olsun…



 


26 Aralık 2022 Pazartesi

Okuduğun üniversite; üniversite değil, Aldığın eğitim; eğitim değil!

Siyaset gençlerden oy istiyor peki ya gençler siyasetten ne istiyor?


Ne istiyorsun?


Ne istediğini biliyor musun?


Bilmiyorsun!


Bilmediğin içinde bugünü yaşıyorsun.


Onuru olan bir siyasetçi ve bürokrat benim yaptığımı yapardı!


İlk kınama cezasını yediğim gün verdim istifamı.


Hukuk yoluna giderek gerçekten ben sorunlu muyum dedim!


Hukuk ise hayır sen haklısın sana yapılanlar haksızlık dedi!


Peki şimdi bu durumda benim yediğim kınama cezalarının karşısında verdiğim istifa ve terk ettiğim ülkeyi düşünürsek,


Bu cezayı verenler ve vesile olanlar onurlu bir şekilde neden istifa etmiyorlar!


Onurunu kaybetmiş bir siyaset anlayışı bugünü değil geleceği kaybetmemize neden oluyor.


Siyaset oy istiyor,


Siyasiler iktidar olmak veya temsiliyet istiyor,


Peki bunun karşılığında gençlik ne istiyor?


Sen ne istiyorsun kardeşim!


Aldığın eğitim; eğitim değil,


Okuduğun üniversite; üniversite değil,


Farkında değil misin dünyayla rekabet edemiyorsun!


202 üniversite olan bir ülkenin içinde diplomaları alan ama aldığı diploma sonrasında hayatın gerçekleriyle yüzleşen bir hayat yaşıyorsun!


Cehalet diplomayla yenilseydi bugün dünyanın entelektüel toplumunun inşa edilmiş olması gerekiyordu.


Durum hiç de öyle değil.


Cehaletin içine hapsolmuş bir toplum oluşturmak istiyorlar kimsenin derdi değil aydınlanma!


Diploma almak yerine dünya klasiklerini okumak, dünyanın içinde 3 5 ülke gezmek, 1 2 dil öğrenmek ve en önemlisi dünyadaki gelişmeleri takip etmek bile diplomadan daha kıymetliyken kısır bir yarışın içinde birbiriyle yarışmaya devam eden bir toplum arzusu sarmış dört bir yanı.


Son dönemlerde anlatılan en büyük devrim nedir?


Yerli araba,


Yahu diyemiyor musun?


Yap yap şu yerli arabayı ama yeni bir icatmış gibi de sabah akşam bana sunma,


1800’lü yılların sonundan itibaren insanlığın yaşamına girmiş araba kavramı,


Yıl olmuş 2023 biz hala bizi kandırma derdinde olanlarla uğraşıyoruz,


Kimi kandırıyorsun?


Neden dolayı kandırmaya çalışıyorsun?


Çocukların ve gençlerin hala dünyayla rekabet edebildiği bir eğitim sistemimiz yok,


Gençlikten ve eğitimden sorumlu iki ayrı bakanlık var,


Bir yılda ülkeyi terk eden ve terk etmek isteyen bu gençlere karşı bu iki bakanlık bugüne kadar ne yaptı neler yapıyor?


Gençlikten sorumlu bakanlık spor ile uğraşıyor,


Eğitimden sorumlu bakanlık ne yapıyor belli değil!


Bir ülkeyi geliştirmenin ilk adımı eğitim ve gençliktir,


Zannediyorlar ki,


İktidar olunca,


Ya da iktidar değişince mesele bitecek,


Memleketin ihtiyacı olanı dile getirmedikçe siyaset sürekli olarak milletten istemeye devam edecek!


Türkiye’nin en kıymetli bürokratları,


Yetişmiş beyin güçleri ya dünyanın farklı ülkelerinde çalışıyor,


Ya da Türkiye’de evlerinde oturuyor!


Geri gelmeyecek tek şey zaman,


Her gün bu yetişmiş insanların beyin gücünü kullanmak için bir gün daha geç kalıyoruz,


İş bilmez,


İşten anlamaz,


Siyasetin verdiği destekle koltukları işgal edenler gitmedikçe,


Ne ekonomi düzelir,


Ne toplum iyiye gider,


Ne de dünyayı yakalayan bir toplum oluruz.


Nasıl bir ülkedir anlamıyorum,


Her gün yeni birileri terörist ilan ediliyor,


Bunlar kamuda çalışamaz terörist diyorsunuz,


Ama toplumun içinde seninle,


Benimle,  bizimle birlikte yaşayabilir diyorsunuz!


Bu kadar kolay mı insanları etiketlemek!


Daha dün madende 42 kişi öldü,


Asıl terörist arıyorsanız,


O madenin altında o ölümlere karşı gerekli tedbirleri almayan,


Ölümlerin akabinde suiistimali olanlardır,


Bulunduğu görevden istifa etmeyenlerdir.


Takdiri ilahi diyerek unutturduklarınız,


Ve, senin de unuttukların asıl katliamken hiçbir şey olmamış gibi yaşamına devam eden bir toplum var.


Bu nasıl bir uykudur,


Yaklaşıyorsun,


Uyan uyan!


Gün aydı! diyorsun.


Uyandırmaya çalışırken seni de uyku teslim alıyor.


Neyi tartışıyoruz,


Neden tartışıyoruz,


Dindar olduğunu söyleyen ama özünde içinde sapıklık barındıran insan suretine bürünmüş hamam böcekleriyle birlikte yaşıyoruz,


6 yaşında bir çocuk,


Bu bilinen!


Ya bilinmeyenler,


Travma olarak bir ömür insanların beraberlerinde taşıdıkları,


Bu yazıyı okurken senin zihnine travmaların gelmiyor mu?


Mahalledeki sapıklar,


Okuldaki sapıklar,


Çalıştığın kurumdaki sapıklar,


Sakallı sapıklar!


Bastırılmış bir toplum yapısı,


Dışarıya karşı kapalı muhafazakâr görünen ama kendi içinde birbirini tüketen bir toplum,


Neymiş efendim münferit bir olay üzerinden karalama yapılıyormuş,


Hangi münferit,


Kaçıncı münferit olay,


Allah karşısına çıkıldığında da münferit bir olay diyerek mi işin içinden sıyrılacaksınız,



Tanımıyorum 6 yaşındaki çocuğu da tanımıyorum,


Yaşadıklarını da bilmiyorum,


Ama kendi çocukluğuma indiğimde hatırladığım manzara hiç de iç açıcı değil,


Sadece yıllar değişiyor,


Başka değişen hiçbir şey yok,


O mu Cumhurbaşkanı olacak,


Bu mu Cumhurbaşkanı olacak,


Sen mi iktidar olacaksın,


Ben mi iktidar olacağım,


Yav farkında değil misiniz?


Her gün toplum olarak ölüyoruz,


Öldüğümüz yerde kalıyoruz,


İktidar kavgaları arasında bir lanetin içinde boğuluyoruz,


Sen kalkıp bir olayı sonuçlandırmadan üzerini kapatır sonra halının altına süpürür yoluna devam edersen,


O olay zincirleme bir şekilde yaşanmaya devam eder,


Süpürün halının altına süpürün,


Süpürdüğümüz her olay dönüp dolaşıp bizi bulacak,


Bulduğunda ise onu da başkaları süpürecek!


Ne için yaşıyorsun?


Yaşama gayen nedir?


Sor kardeşim sor kendine bu soruyu sor!


Neden yaşıyorsun!


Bugün neden hayattasın?


Merak etme kendisine neden bu hayatta soluk alıyorum sorusunu soran hiçbir birey dünyanın hiçbir yerinde aç kalmaz,


Zamanın en berbat dönemindeyiz,


Doğrular yanlış olmuş,


Yanlışlar doğru!


Adamın cennete mi cehenneme mi gideceği belli değil,


Üzerine bir de takılmış peşine insanlar kendilerini kurtarmışlar gibi bir de beraberindekileri kurtaracaklar,


Yaratıcı ile aranıza aracı koymayı bırakın,


Birinin peşine takılmanıza gerek yok,


Peşine takıldıklarınızın da hesabı görülmedi nereye gidecekleri belli değil,


Kendi aklınıza takılın,


Düşün şimdi bu adam bir cemaat mensubu,


6 yaşındaki çocukla evleniyor,


O çocuk büyüyor ben yıllarca tecavüze uğradım diyor,


Utanmadan toplum bunu tartışıyor,


Ben, uğradım diyor,


Bitti!


Sen kalkıp neyin tartışmasını yapıyorsun!


Yok şu yaştaydı,


Yok bu yaştaydı,


Sosyal medyadaki paylaşımları ve üzerine din alimi olarak insanlara dini anlatanların konuşmalarını gördükçe tüylerim ürperiyor,


Yahu 6 yaşındaki kızın yaşadıklarının bir tek onun yaşadıkları olduğunu mu zannediyorsunuz,


Toplumun her bir bireyinin gördüğü veya yaşadığı ne münferit olaylar var ve insanların bilinç altına atarak unutmaya çalıştığını veya hatırlamak istemediğini veya söylersem başıma bir şey mi gelir korkusuyla yaşadığını bilmiyor musunuz?


İlk defa toplumda yaşanıyor ve acaba doğru mudur diye bir bakalım!


Siz bakın bakalım!


Aman bir şey olmasın diye bastırdıklarımızın sonuçlarını sadece bugün değil yarın da görmeye devam edeceğiz.


Tam 10 ay oldu Türkiye’den çıkalı,


10 aydır bakıyorum,


Ve, uzaktan diyorum ki,


Dış güçler falan diye her seferinde diyorlar ya merak etmeyin bizim dış güçlere falan ihtiyacımız yok,


Biz, bize yetiyoruz,


Birbirimizi zaten tüketmeye yetiyoruz,


Dış güçlerin işi gücü yok oturup bir de kendi kendisine yeten bir toplumla mı uğraşacaklar!


Dış güçler mi kurdu bu kadar üniversiteyi?


Dış güçler mi ekonomiyi bu hale getirdi?


Dış güçler mi madendeki 42 kişinin ölümünün sebebi?


Dış güçler mi intihar eden gençlerin sebebi?


Dış güçler mi ülkeyi terk etmelerin sebebi?


Meclis ve Milletvekilleri bir araştırma komisyonu kurup neden sahaya çıkmaz,


Bir girin ya toplumun içerisine,


Arka mahallelerde gezin,


Karşınıza kimler çıkacak,


Ne hikayeler çıkacak,


Biri patladı mı etrafında konuşmak kolay,


Mesele patlamasını beklemeden yaşamın içerisine girmek ve ortaya çıkarmak,


Yedi başlı masal ejderhaları var içimizde bizi her gün biraz daha parçalayan!


Hiçbir siyasi devletin sahibi değildir,


Yetki verirsin ve yetkiyi millet olarak kendin için kullanmasını istersin,


Koltuğa oturan devlet benim diyor,


Değişmeli,


Bu yaklaşım bu zihniyet değişmeli,


Franz Kafka’nın hamamböceği hikayesindeki gibi tiksinti uyandıran siyaset artık tiksinti uyandırmayı bırakmalı!


Dünyanın her yerinde yaşarım!


Ama dünyanın neresinde yaşarsam yaşayayım doğduğum ve gömüleceğim toprak orası,


Ve, yaşarken henüz elimizde fırsat varken coğrafyanın altında yattığımız günler için öyle çok şey yapmak değil mesele küçük de olsa taş üzerine taş koymak gerektiğini dile getirmek gerekiyor.


Kendisini bu kadar batıran bir noktaya nasıl geldik bilmiyorum!


Ama bulunduğumuz yerden çıkmak,


Ve, dünyanın hızla ilerlediği yollarda kendi gerçekliğimizi kurmak zorundayız!


Yaşadığımız coğrafyada gözümüzün önünde olanlar ortada,


Silkelen genç kardeşim silkelen ve kendin olmayı başarmak adına bir adım at!


Kimsenin senden üstün olmadığı bir hayatta yaşıyorsun,


Diplomayla dünyayı yakalayamazsın,


Karar alıcıların seni gördüğü zaten yok,


Düşmüşler seçimde iktidar olarak kalacak mıyız kalmayacak mıyız sorusunun cevabının peşine!


Sen kendine odaklan ve dünyayı yakalamanın bir yolunu bul.


Bugün yaşadığın coğrafyanın dünyayı yakalayan ve dünyadaki akranlarıyla rekabet eden,


Hayal kuran,


Hayallerinin peşinden giden insanlara ihtiyacı var.


Çok hayal kurdum,


Aldılar,


Çaldılar,


Susturmak için her şeyi yaptılar,


Bugüne kadar hepsini gerçekleştirdim.


Sus dedikleri anda içimdeki ses her seferinde çığlık oldu ve yükseldi.


The Walking Dead dizisinde olduğu gibi düşünüyor görünen ama özünde düşünmeden hareket eden yığınlara dönüşüyoruz,


Ya uykuya dalacaksın ,


Ya da uyanık kalacaksın,


Özünde yaşadığın coğrafya ve yaşadığın dünya için elinden geleni yapacaksın,


Taş üstüne taş koymak için bir şey olmayı bekleme,


Sen zaten bir bireysin,


Ve, bugün hayatta nefes alıyor olman en büyük şey,


Kendimi düşündüğümden değil,


Gün gelecek biz göçüp gideceğiz,


Arkamızdan çocuklarımız saydıracaklar,


Bari saydırırken biraz az saydırsınlar diye yazıyorum,


Böyle bir mirasa ben olsam saydırırdım,


Bireysel mirasım mutlu edebilir ama hiçbir çocuk bireysel mirasla rahat edemeyecek,


Toplumsal mirasımız nedir orasını bilmiyorum.


Şöyle bir perdeyi arala ve etrafa bak harika diyorsan sorun yok!


Devam et bildiğin yolda…